Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Κατσαντώνης

Το κανονικό του όνομα ήταν Αντώνης Μακρυγιάννης. Ο Γιάννης Μακρυγιάννης, ο πατέρας του Κατσαντώνη, καταγόταν επίσης από το Βασταβέτσι. Ο Γιάννης Μακρυγιάννης επειδή όμως είχε αναπτύξει κλέφτικη δράση, πήγε και εγκαταστάθηκε τελικά στο Μάραθο (Μύρισι) Αγράφων Ευρυτανίας όπου παντρεύτηκε την Αρετή, κόρη του επίσης κλεφτοκαπετάνιου στα Άγραφα Βασίλη Δίπλα.
Το ζευγάρι απέκτησε τρία αγόρια: τον Κατσαντώνη, ο οποίος γεννήθηκε στο Μάραθο και που πήρε το όνομα του σύμφωνα με άλλη παράδοση από τη παράκληση της μάνας του να μην πάει στα βουνά ως αρματολός και του έλεγε «Κάτσε Αντώνη, κάτσε Αντώνη»[τον Κώστα Λεπενιώτη, που γεννήθηκε στη Λεπενού Αιτωλοακαρνανίας, εξ ου και το επώνυμό του, και τον Γιώργο Χασιώτη, που γεννήθηκε στα Χάσια, απ΄ όπου και το επίθετο του.
Αρκετοί άλλοι μελετητές αναφέρουν πως το ζευγάρι είχε έναν ακόμη γιο το Χρήστο ή Κούτσικο, που πέθανε φυλακισμένος από τους Τούρκους σταΜετέωρα, καθώς και μια κόρη, τη Κατερίνα, που παντρεύτηκε κατόπιν στο χωριό Βελαώρα των Απεραντίων αλλά δεν είναι γνωστό με ποιόν. Στο Μάραθο γεννήθηκε το πρώτο παιδί της οικογένειας, ο Αντώνης, ο μετέπειτα γνωστός ως Κατσαντώνης το 1775.
Πριν ξεκινήσει την επαναστατική του δράση ήταν βοσκός στο κοπάδι του πατέρα του και είχε γυρίσει όλα τα βουνά των Αγράφων. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές παντρεύτηκε μια τσελιγκοπούλα που ονομαζόταν Αγγελική Δράκου και έκανε μαζί της έναν γιο, τον Αλέξανδρο, αλλά οι πληροφορίες για αυτούς είναι λιγοστές και δεν έχουν εξακριβωθεί.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ο Κατσαντώνης έμενε με τους γονείς του στη Λεπενού όταν καταγγέλθηκε (το 1800 ή 1802), άδικα κατά κάποιους], στον Αλή Πασά από κάποιον Γιάγκο Καραγκούνη πως όλη η οικογένεια του Γιάννη Μακρυγιάννη προέβαινε σε συστηματική ζωοκλοπή σε όλη την ευρύτερη περιοχή.
 Τότε ο Αλή Πασάς διέταξε τη σύλληψή του μαζί με το γιο του, τον Κατσαντώνη οι οποίοι και οδηγήθηκαν στις φυλακές των Ιωαννίνων. 
Τότε ο Κατσαντώνης υποχρεώθηκε για να πετύχει την ελευθερία του πατέρα του να καταβάλει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, όπως κι έγινε.
Ο Κατσαντώνης ορκίσθηκε τότε να ξεπλύνει τη ντροπή της οικογενείας του με τα όπλα παρατώντας τη βοσκή. Έτσι αφού σκότωσε τον «Μπουλούκμπαση» Γιάγκο Καραγκούνη, επιδόθηκε εν συνεχεία σε ληστείες και κλοπές, στην αρχή κατά των χαρατζήδων (δηλ. αυτών που εισέπρατταν τους φόρους για λογαριασμό των Τούρκων) και των σπαχήδων(εξισλαμησθέντων στρατιωτών ιππέων) του Αλή Πασά. Ο Αλή Πασάς όταν το έμαθε, προκειμένου να τον εκφοβίσει, διέταξε για δεύτερη φορά τη σύλληψη του πατέρα του, τη δήμευση της περιουσίας του και την πυρπόληση της οικίας του. Αλλά ενώ ο πατέρας του Κατσαντώνη μαζί με κάποιους εκ των συγγενών του πέθαινε στις φυλακές της Άρτας[], ο Κατσαντώνης ενισχύθηκε με ομάδες κλεφτών των αδελφών του Λεπενιώτη και Χασιώτη καθώς και μ΄ εκείνων των Δίπλα και Τσόγκα, οπότε και άρχισε ένας αμείλικτος αγώνας μεταξύ των Δερβεναγάδων του Αλή και των παραπάνω συμμοριών, με κύρια θέατρα συμπλοκών τα Άγραφα, τον Βάλτο, το Ξηρόμερο και άλλες περιοχές. Μάχες στις μάχες, ενέδρες στις ενέδρες και προδοσίες στις προδοσίες συμπλήρωναν όλον εκείνο τον αγώνα. Τίποτα όμως δεν κατόρθωναν οι «Αληπασίτες» κατά του αεικίνητου Κατσαντώνη, που παρέμενε κάθε φορά ασύλληπτος.
Αντ' αυτών, ο ιστορικός Φραγκίστας περιορίζοντας τα γεγονότα κατά το επιεικέστερο επί των παραδόσεων, αναφέρει πως ο Κατσαντώνης στα εικοσιπέντε του χρόνια, (1802) εγκατέλειψε τον ποιμενικό βίο και έγινε κλέφτης, έπειτα από κάποιο περιστατικό που του συνέβη μ' έναν Τούρκο. Είχε συλληφθεί και αφού δάρθηκε από ένα μπουλούκμπαση με την κατηγορία της ζωοκλοπής, αφέθηκε ελεύθερος αφού κατέβαλε πολλά λύτρα. Μόλις ο Κατσαντώνης απελευθερώθηκε, σκότωσε τον μπουλούκμπαση και υποχρεώθηκε έτσι, φυγοδικώντας, να στραφεί στην κλέφτικη ζωή. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι το όνομα Κατσαντώνης προέρχεται από την τούρκικη λέξη "Kaçan" (Κατσάν) που σημαίνει φυγόδικος
 Εντάχθηκε στην ομάδα του παππού του Δίπλα, που λέγεται κατά την παράδοση ότι ήταν και νονός του. Αργότερα τον ακολούθησαν και τα δυο μικρότερα αδέρφια του, ενώ χάρη στις ικανότητες του Κατσαντώνη ο Δίπλας αύξησε τη δύναμη του ασκεριού του και όταν σε προχωρημένη ηλικία ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν, παρέδωσε τα ηνία της ηγεσίας της κλεφτουριάς των Αγράφων στον εγγονό του Κατσαντώνη. 
Ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων εξόντωσε την οικογένειά του, μόλις έμαθε ότι το αρματολίκι των Αγράφων ξεσηκώνεται εναντίον του από τον Κατσαντώνη, και αυτός με τη σειρά του για να τον εκδικηθεί, εξόντωσε πολλούς Τουρκαλβανούς σε διάφορες ενέδρες και μάχες. Το 1807 έφερε μια τιμητική διάκριση για τον Κατσαντώνη, αφού είχε σκοτώσει τονΒεληγκέκ ], γνωστό μας από το θέατρο Σκιών.
Εκείνη την περίοδο είχε ξεσπάσει παράλληλα και ο σφοδρός διωγμός των λεγομένων Ασίζηδων και Ζορμπάδων (κλεφτών) οι οποίοι κι αυτοί είχαν καταφύγει ομοίως στα Άγραφα. Έτσι ο Αλή Πασάς μετά τον ατελέσφορο μέχρι τότε αγώνα προσπάθησε με χρηματισμό να διασπάσει την ενωμένη κλεφτουριά των Αγράφων. Σ΄ εκείνη λοιπόν τη πρόσκληση ο Κατσαντώνης απαίτησε 300 «λουφέδες» (=μισθούς, για τα ισάριθμα παλικάρια του).
Ο Αλής δεν δέχθηκε και οι συγκρούσεις άρχισαν ακόμη σφοδρότερες από τον Βάλτο μέχρι το Πήλιο. Στη δεκαετία του 1790 - 1800 ο Κατσαντώνης απέκρουσε όλες τις εναντίον του επιχειρήσεις των τουρκαλβανών όπως του Χασάν Τζαπάρη και Σουλεϊμάν Μπότα, αδελφούς του περιβόητου σιλιχτάρη του Αλή Πασά. Πράγματι την εποχή εκείνη ο Κατσαντώνης αποτέλεσε την ψυχή της κλεφτουριάς.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΗΡΩΔΗΣ Ο ΑΤΤΙΚΟΣ

ΗΡΩΔΗΣ Ο ΑΤΤΙΚΟΣ
Ο Ηρώδης έγινε διάσημος για τον πλούτο του, τις μεγάλες δωρεές και τη μόρφωσή του. Γεννήθηκε στο Μαραθώνα γύρω στο 103 μ.Χ., επί Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού. Κληρονόμησε τη μεγάλη περιουσία του από τον πατέρα του Αττικό, που είχε βρει κρυμμένο έναν αμύθητο θησαυρό, αλλά μοίραζε τον πλούτο του σε έργα κοινής ωφέλειας. Ο νεαρός Ηρώδης έμαθε τη διαλεκτική από τον Θεαγένη τον Κνίδιο και την πλατωνική φιλοσοφία από τον Ταύρο τον Τύριο, ενώ πήρε μαθήματα κι από τον Αθηναίο φιλόσοφο Σεκούνδο, το σοφιστή Πολέμωνα, το φιλόσοφο Φαβορίνο και τον Σκοπελιανό. 
Έγινε ένας από τους γνωστότερους σοφιστές και ρήτορες και δίδαξε όλους σχεδόν τους μεγάλους σοφιστές της εποχής των Αντωνίνων, ακόμη και τους αυτοκράτορες Μάρκο Αυρήλιο και Λεύκιο Βέρο. 

Η ρητορική του ικανότητα ήταν εξαιρετική. Εγραψε «Εφημερίδας», που ο Σουίδας τις ονομάζει «σύγγραμμα πολυμαθές», επιστολές και πολλούς λόγους που δεν διασώθηκαν. Την εποχή των Αντωνίνων, ο Ηρώδης Αττικός γνώρισε μεγάλες τιμές κι έγινε άρχοντας των ελεύθερων πόλεων της Ασίας, αρχιερέας των Παναθηναίων και το 143 μ.Χ. ύπατος. 
Ως έπαρχος της Ασίας, μερίμνησε για την ευημερία των πόλεων που είχε υπό τη διοίκησή του. 
Όταν η δαπάνη για την ύδρευση της πόλης Αλεξάνδρειας-Τωάδας, που είχε χτιστεί στις όχθες του Σκαμάνδρου, ξεπέρασε κατά πολύ τον προϋπολογισμό που είχε προτείνει ο Ηρώδης, ο αυτοκράτορας Αδριανός έγραψε στον Αττικό και του παραπονέθηκε για τη σπατάλη τόσων χρημάτων από τον γιο του. 
Ο πατέρας τού Ηρώδη πλήρωσε τότε από δικά του χρήματα το επιπλέον ποσόν. 
Ως επιμελητής των Παναθηναίων στην Αθήνα, ο Ηρώδης φρόντιζε να διεξάγεται η λειτουργία τους με πρωτοφανή λαμπρότητα και πολυτέλεια. 
Οι Αθηναίοι τον τίμησαν με στεφάνι και ο Ηρώδης τους υποσχέθηκε πως την επόμενη τετραετία θα υποδεχόταν όλους τους πολίτες και τους ξένους που θα έρχονταν για τη γιορτή, μέσα σε στάδιο από λευκό μάρμαρο.
Ηρώδης πραγματοποίησε την υπόσχεσή του μέσα στην προθεσμία που έταξε, χωρίς να υπολογίσει τα χρήματα, κι έχτισε το Παναθηναϊκό Στάδιο που αναμαρμαρώθηκε στους νεότερους χρόνους από τον Γεώργιο Αβέρωφ. 
Εκτός όμως από τις δωρεές και τα έργα αυτά, ευεργέτησε κι άλλες πόλεις. 
Με δική του δαπάνη χτίστηκε θέατρο στην Κόρινθο, ενώ αφιέρωσε στο Ιερό του Ποσειδώνα, στον Ισθμό, ένα κολοσσιαίο άγαλμα του θεού αυτού κι ένα άλλο της Αμφιτρίτης, με άρμα που έσερναν τέσσερα χρυσελεφάντινα άλογα.
 Στους Δελφούς κατασκεύασε στάδιο, στην Ολυμπία έφερε νερό για τους πανηγυριστές, στις Θερμοπύλες έφτιαξε ιαματικές κολυμβήθρες, στην ιταλική πόλη Καννύσιον έφερε επίσης νερό, κι έκανε πολλά και χρήσιμα έργα σε αρκετές άλλες πόλεις, ιδίως της Βοιωτίας, της Εύβοιας και της Πελοποννήσου. 
Από την πρώτη του γυναίκα, την Ακκία, ο Ηρώδης απέκτησε ένα γιο, τον Ηρωδιανό, που πέθανε πρόωρα. Η δεύτερη σύζυγός του, Αππία Αννία Ρήγιλλα, πέθανε λίγο μετά το γάμο τους. 
Ο θάνατός της τον βύθισε σε πένθος τόσο έντονο, ώστε έβαψε με μαύρο χρώμα και σκέπασε με μαύρα μάρμαρα τους τοίχους του σπιτιού του, καθώς και τα παραπετάσματα. 
Μάταια ο φίλος του σοφιστής Λεύκιος προσπάθησε να μετριάσει αυτή την υπερβολική εκδήλωση λύπης με φιλοσοφικά επιχειρήματα. Λένε πως, φεύγοντας απ’ το σπίτι του Ηρώδη, ο Λεύκιος είδε τους υπηρέτες να πλένουν σε μια κρήνη ραφανίδες (ραπανάκια) και τους ρώτησε για ποιον τις ετοιμάζουν. Εκείνοι απάντησαν πως προορίζονταν για τον Ηρώδη, κι ο Λεύκιος είπε: «Αλλ’ αδικεί την Ρήγιλλαν ο Ηρώδης τρώγων λευκάς ραφανίδας εν οικία μελαίνη!». Ο Ηρώδης έμαθε το πείραγμά του κι έπαψε αμέσως να επιδεικνύει το πένθος του... Μερικοί θεώρησαν ότι το πένθος του Ηρώδη δεν ήταν ειλικρινές κι ο αδελφός της Ρηγίλλης τον κατηγόρησε πως ήταν υπεύθυνος για το θάνατό της. 
Ο Ηρώδης απέκρουσε την κατηγορία αυτή μπροστά στον αυτοκράτορα και δικαιώθηκε. Τίμησε με κάθε τρόπο τη μνήμη της Ρηγίλλης. Αφιέρωσε τα πολύτιμα κοσμήματά της στο ιερό της Ελευσίνας, έχτισε στην Αθήνα το γνωστό ωδείο κάτω απ’ την Ακρόπολη (Ωδείο Ηρώδου του Αττικού), που λεγόταν και «Ωδείον επί Ρηγίλλη», κι έχτισε κοντά στη Ρώμη ιερό της Αθηνάς και της Ραμνουσίας Αρτέμιδος, όπου προσκαλούσε τις Ρωμαίες δέσποινες να εκφράζουν τα σέβη τους προς τη Ρήγιλλα, την οποία ονόμαζε «το φως της οικίας μου»
Μετά το θάνατο της γυναίκας του, ο Ηρώδης έπεσε στην επιρροή των απελευθέρων του, που εκμεταλλευόμενοι την πολιτική τους δύναμη, τυραννούσαν τους Αθηναίους. 
Οι τελευταίοι διαμαρτυρήθηκαν στον αυτοκράτορα κι ο Ηρώδης πήγε ο ίδιος ν’ απαντήσει στις κατηγορίες. 
Στη διαδρομή όμως έπεσε κεραυνός και σκότωσε τις δυο δίδυμες κόρες του απελευθέρου του Αλκιμέδοντος, που τις αγαπούσε σαν δικές του θυγατέρες. Τρελός από τη λύπη του, ο Ηρώδης παρουσιάστηκε στο δικαστήριο χωρίς να προετοιμάσει το λόγο του και με γλώσσα ωμή, κατάγγειλε σχεδόν τον αυτοκράτορα για τη δυστυχία του. 
Όταν ο δήμιος τον απείλησε με θάνατο, ο Ηρώδης απάντησε: «Γέρων ολίγα φοβείται». Ο αυτοκράτορας τον απάλλαξε, αλλά τιμώρησε τους απελευθέρους του, εκτός απ’ τον Αλκιμέδοντα. 
Μετά τα γεγονότα αυτά, ο Ηρώδης γύρισε στην Αθήνα, όπου στις επαύλεις του, στον Μαραθώνα και την Κηφισία, δεχόταν τους νέους που έρχονταν απ’ όλο τον κόσμο ν’ ακούσουν τους λόγους του. 
Ο Αύλος Γέλλιος περιγράφει λατινικά τις συζητήσεις που έκανε ο Ηρώδης με τους μορφωμένους θαυμαστές του («Αττικαί Νύκτες»). 

Ο Ηρώδης πέθανε από μαρασμό στον Μαραθώνα, το 179 μ.Χ., αφήνοντας στους απελευθέρους του την εντολή να τον θάψουν σ’ εκείνο τον δήμο. 

Οι Αθηναίοι, όμως, λησμονώντας τα τελευταία και συγκρατώντας μόνο τις ευεργεσίες του, πήραν τον νεκρό κι έβαλαν εφήβους να τον φέρουν στην πόλη. 
Όταν η νεκρική πομπή πλησίασε, όλοι οι κάτοικοι της Αθήνας βγήκαν να τον προϋπαντήσουν. 
Τον έθαψαν με δάκρυα στον βόρειο λόφο, πάνω απ’ το Παναθηναϊκό Στάδιο. Πάνω στον τάφο του χάραξαν το επίγραμμα: 
«Αττικού Ηρώδης Μαραθώνιος ου τάδε κείται, τώδε τάφω πάντοθεν ευδόκιμος».

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Μαθαίνουμε την χρήση του google drive .

     Η  χρήση  του  google  drive  σαν  εργαλείο  γιά  την  δουλειά  μας  η  σαν  μέσω  διαδόσεως  πληροφοριών  (εκπαίδευση))  εκτός  από  του  ότι  μπορεί  να  μας  βοηθήσει  σχεδόν  στα  πάντα   καθότι  εκτός  του  ότι  ενσωματώνει   λειτουργίες   όπως  του  γνωστού  office  της  macrosoft  έχει  και  εργαλεία  αυτόματης  διασποράς.
Καταλαβαίνω  ότι   είναι  στα  Αγγλικά  και  ίσως  παρουσιάζει  μία  σχετική  δυσκολία  σε  κάποιους  όμως  προσπάθειες  γίνονται  γιά  μετάφραση  της  βιβλιοθήκης  των λίνκ  που  υπάρχουν  πιό  κάτω. 
Προτείνω  να  το  δοκιμάσετε  ώστε  να  εξερευνήσετε   τις  δυνατότητές  του.
Google Drive Guidelines

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Οι Ρημαδ - ουροι αντιγραφείς των Μαδούρων μία γευση του μέλλοντός μας

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: Οι “Boligarchs”. Δίπλα στον λαό που λιμοκτονεί, τα κλαμπ των πλουσίων αριστερών με τους αστακούς και το γκολφ

Daily Mail / ΚΟ

Οι πάμπλουτοι της Βενεζουέλας απολαμβάνουν πλούσια πάρτι και γκουρμέ κουζίνα, ενώ οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης αναγκάζονται να σαρώσουν τα πάντα για να βρουν τρόφιμα, καθώς καταρρέει η οικονομία της σοσιαλιστικής χώρας.

Στο πλούσιο Country Club του Καράκας, όπου το κόστος των μελών κοστίζει £ 77.000, δηλαδή 458 φορές το μέσο όρο του μισθού της Βενεζουέλας - γυναίκες με πανάκριβα φορέματα απολαμβάνουν ένα συμπόσιο βοείου κρέατος και αστακού, που ακολουθείται από μια πολύχρωμη ποικιλία από πουτίγκες.

Εν τω μεταξύ, στην παραγκούπολη Petare λίγα μίλια μακριά, μια πόλη με 370.000 Βενεζουελάνους, οι απλοί άνθρωποι της μεσαίας τάξης περιφέρονται στους βρωμερούς σωρούς σκουπιδιών ψάχνοντας για σάπια φύλλα λάχανου, αφυδατωμένα μοσχολέμονα και αποκόμματα δυσώδους κρέατος.

«Αυτοί οι πλούσιοι άνθρωποι είναι κλέφτες. Αυτοί οι κολλητοί της κυβέρνησης έκλεψαν τα χρήματα της χώρας», λέει η Vanessa, 36 ετών, που κερδίζει £ 14 το μήνα σε μια εταιρία με ηλεκτρικά.

«Δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, αλλιώς θα χάσουν τον υψηλό τους life style.

«Ο Τσάβες προσποιούταν ότι ήταν μεγάλος σοσιαλιστής, αλλά ήταν πλούσιος ο ίδιος. Ήταν ένας υποκριτής. Ήταν ένας γ*****ς ψεύτης. Η κληρονομιά του είναι άνθρωποι σαν εμένα που αναζητούν τροφή στα σκουπίδια».

Στις τρώγλες της Petare, η 27χρονη Μαρία, μια μητέρα τριών παιδιών, κάθεται σε ένα σωρό από σκουπίδια ψάχνοντας για τρόφιμα.
«Έρχομαι στο σωρό με τα σκουπίδια κάθε φορά που έχω λεφτά για το λεωφορείο», λέει. «Παίρνω περισσότερα εδώ από ό, τι θα έπαιρνα με τον κατώτατο μισθό. Τα χρήματά μας έχουν γίνει άνευ αξίας».

«Ο σύζυγός μου είναι οξυγονοκολλητής και δεν βγάζει αρκετά για να ζήσει», είπε η Μαρία. «Πρέπει να περιμένω στην ουρά για ώρες για τρόφιμα, και συχνά δεν παίρνω τίποτα».

Η 39χρονη Carmen, μητέρα οκτώ παιδιών, προσθέτει: «Δεν θέλω να είμαι εδώ σκάβοντας στα σκουπίδια. Νιώθω αποπνικτικά, δεν μπορώ να αναπνεύσω. Νιώθω σαν να πνίγομαι. Αλλά ο σύζυγός μου είναι άρρωστος και πεινάμε».

Ο 12χρονος γιος της, Julio, βοηθά τη μητέρα του στο ψάξιμο των σκουπιδιών μετά το σχολείο.

Δεν είναι μόνο τα τρόφιμα που λείπουν. Στο νοσοκομείο Ελ Algodonal στο Antímano, η Νταϊάνα, έχει στην αγκαλιά της το πέντε μηνών μωρό της, που έχει οξεία βρογχίτιδα και άσθμα εδώ και οκτώ ημέρες.
Το νοσοκομείο δεν είναι σε θέση να παρέχει φάρμακα, τρόφιμα ή ακόμα και χαρτί τουαλέτας.

«Το μωρό μου χρειάζεται αντιβιοτικά και φάρμακα για το άσθμα, αλλά έχω πάει σε 10 φαρμακεία και κανείς δεν έχει τίποτα», είπε.

Αυτός ήταν ένας κόσμος πέρα από το Country Club, όπου σερβιτόροι ντυμένοι στα λευκά σερβίρουν κοκτέιλ και καναπεδάκια και οι άνδρες ασκούνται στο γήπεδο του γκολφ με φόντο τις φτωχές συνοικίες της πόλης.

«Δεν είναι ότι δεν ενδιαφερόμαστε για τους φτωχούς ανθρώπους. Έχουμε δώσει πολλά σε φιλανθρωπικούς σκοπούς», λέει ένας παίκτης του γκολφ. «Πρέπει όμως να σταματήσουμε να περνάμε καλά μόνο και μόνο επειδή η χώρα καίγεται;»

Το Κλαμπ είναι ένα μόνο από ένα δίκτυο αποκλειστικών εγκαταστάσεων που συχνάζουν άτομα της υψηλής κοινωνίας της Βενεζουέλας.
Γύρω από το Καράκας και μόνο υπάρχει το Lagunita Country Club, το οποίο έχει κέντρο ιππασίας και αμφιθέατρο όπερας και κοστίζει £ 50.000 η εγγραφή, το Valle Ariba Golf Club, το οποίο χρεώνει £ 47.000 και το Carenero Yacht Club, με χώρο στάθμευσης για σκάφη και τζετ σκι.

Οι σοσιαλιστές κυβερνήτες της Βενεζουέλας εδώ και καιρό ήταν σε διαμάχη με αυτό το σύμβολο του καπιταλισμού, αλλά πίσω από τα παρασκήνια, Σοσιαλιστές και Boligarchs – ονομάζονται έτσι επειδή τον πλούτο τον απέκτησαν μέσω των συνδέσεών τους με την Μπολιβαριανή Σοσιαλιστική κυβέρνηση – οι σχέσεις τους είναι στενές.

Ο Diego Salazar, φιλοκυβερνητικός επιχειρηματίας, ο οποίος είχε εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς πετρελαίου το περασμένο έτος, είναι μέλος του Κλαμπ και ο Alejandro Andrade, διαβόητος υπουργός Οικονομικών του Τσάβες ο οποίος ταξίδεψε με ένα ιδιωτικό τζετ £ 7 εκατομμυρίων, παρακολουθεί τα show του.

Ο πρώην Αμερικανός πρέσβης, C Allen Stewart - εκπρόσωπος μιας χώρας τόσο μισητής από τον Τσάβες - πέθανε από καρδιακή προσβολή στο γήπεδο του γκολφ.

Φωτο: Στην αγροτική πόλη Tacarigua de Mamporal, ένας αδύνατος σκύλος στα πρόθυρα της λιμοκτονίας.

Μέσα στο club: το κλιματιζόμενο Penguin Bar με δερμάτινες πολυθρόνες, εκλεκτά ουίσκι και πούρα και το εστιατόριο, το οποίο πωλεί μπουκάλια σαμπάνιας με £ 300.

Ένας παίκτης του γκολφ είπε στην MailOnline ότι πολλά μέλη αυτών των σωματείων δεν έχουν καμία σχέση με τη διαφθορά ή την κυβέρνηση, αλλά είναι απλά πλούσιοι διπλωμάτες ή επιχειρηματίες που κερδίζουν σε ξένο νόμισμα.

Αλλά οι απλοί άνθρωποι δεν βλέπουν τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. «Δεν θέλω οι πλούσιοι να υποφέρουν, αλλά κατέστρεψαν τη χώρα μας», λέει ο Francisco Lopez, 66 ετών, διαχειριστής σε μια τράπεζα, καθώς παρακολουθεί τους ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια.

Τα ράφια των σούπερ μάρκετ σε όλη τη χώρα είναι άδεια, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να αναγκάσουν τους καταστηματάρχες να τα βάλουν όλα επάνω στα ράφια.

Μερικοί απελπισμένοι καταφεύγουν σε παζάρια στα social media για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους, ανταλλάσσοντας τα πάντα, από αλεύρι και πάνες για συνταγογραφούμενα φάρμακα.

Οι πλουσιότεροι εξακολουθούν να είναι σε θέση να προμηθεύονται τα καλύτερα αγαθά στην ακμάζουσα μαύρη αγορά της Βενεζουέλας, όπου τα εμπορεύματα πωλούνται πολλές φορές στην αρχική τους τιμή.

Οι μαυραγορίτες γνωστοί ως μυρμήγκια, ή«Bachaqueros» - ονομάζονται έτσι από τα φορτία που μπορούν να φέρουν στις πλάτες τους – τα οποία πωλούν σε πολύ διογκωμένες τιμές.
Μια εκτίμηση δείχνει ότι ένας στους τέσσερις κατοίκους της Βενεζουέλας συμπληρώνει το εισόδημά τους με αυτόν τον τρόπο.

«Ακόμα κι αν οι άνθρωποι είναι φτωχοί, ποτέ δεν τους κάνω έκπτωση», λέει η μαυραγορίτης Christabell, 24 ετών από το διαμέρισμά της στην κορυφή του λόφου στο Ελ Junquito του Καράκας. 
«Ξέρω ότι ακούγεται σαν να είμαι ένα απαίσιο άτομο, αλλά δούλεψα σκληρά για να πάρω αυτά τα αγαθά. Αν αρχίσω να ξοδεύω τα προς το ζην μου, θα μείνω απένταρη. Οι άνθρωποι λένε ότι παίζω με την πείνα του λαού, αλλά τι γίνεται με την δική μου πείνα;»

Το τρέχον στοκ - το οποίο αγόρασε από έναν γνωστό της μέσα από ένα σούπερ μάρκετ - της κόστισε £ 7, είπε, και εκείνη θα το πουλήσει για £ 35, μια αύξηση 400 τοις εκατό.
Το κέρδος, £ 28, είναι το διπλάσιο του μέσου μηνιαίου μισθού στη Βενεζουέλα.

«Αναρωτιέμαι συχνά αν αυτό που κάνω είναι σωστό και πάντα απαντώ ότι είναι λάθος», είπε. «Αλλά η κυβέρνηση μας έχει εξαναγκάσει σε αυτό, και τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα. Είναι σαν ένα κλοιός  που στενεύει όλο και περισσότερο γύρω μας κάθε μέρα».

Μαζί με την οικονομική κατάρρευση έχει έρθει μια αύξηση των βίαιων εγκλημάτων. Στο Καράκας το ποσοστό δολοφονιών είναι το υψηλότερο στον κόσμο, κερδίζοντας το παρατσούκλι «η πιο επικίνδυνη πόλη στη Γη». Σε πολλά τμήματα της πρωτεύουσας, και σε άλλα μέρη της χώρας, επικρατεί η αναρχία.

Η πολιτική του Τσάβες του εξοπλισμού των πολιτοφυλακών και των «collectivos» για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής επανάστασης οδήγησε στο να καταστεί η Βενεζουέλα η πιο οπλισμένη χώρα στον κόσμο, με ένα όπλο για κάθε δύο πολίτες.
Οι άνθρωποι ζουν με τον συνεχή φόβο των ληστών και των απαγωγέων, και πολλά μέλη της μεσαίας τάξης φεύγουν για την Κολομβία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μπροστά σε αυτές τις δυσκολίες, ακόμη και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της κυβέρνησης - οι λεγόμενοι «Chavistas» - αρχίζουν να έχουν τις αμφιβολίες τους.

Ο Marlene Gaspar, 44 ετών, φρουρός ασφαλείας του νοσοκομείου, είναι μέλος μιας φιλοκυβερνητικής πολιτοφυλακής που έχει αναπτυχθεί για να διατηρηθεί η τάξη στις ουρές για τα τρόφιμα. Αλλά είναι τόσο εξασθενημένος από την πείνα, που δεν μπορεί πλέον να παρακολουθεί την εβδομαδιαία παραστρατιωτική εκπαίδευση.

«Ο Τσάβες υποτίθεται θα άλλαζε τα πράγματα, αλλά αυτό δεν συνέβη. Αντ’ αυτού οι πλούσιοι άνθρωποι έχουν πολλά χρήματα και φανταχτερά αυτοκίνητα, και όλοι οι άλλοι λιμοκτονούν.

«Η καρδιά μου είναι βαριά. Αισθάνομαι εξαπατημένος.Το σοσιαλιστικό μας όνειρο καταρρέει

Ο πρόεδρος Jefferson Davis και η δουλεία - και η προπαγάνδα της αριστεράς

Ο πρόεδρος Jefferson Davis και η δουλεία


Ο Jefferson Davis (Τζέφερσον Ντέηβις: 3 Ιουνίου 1808-6 Δεκεμβρίου 1889) ήταν ο πρόεδρος των Συνομόσπονδων Πολιτειών της Αμερικής (C.S.A.), καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου ανεξαρτησίας του Νότου, από το 1861 έως το 1865.
Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 9 Φεβρουαρίου 1861 (δες εδώ). Πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους ορίστηκε το Ρίτσμοντ στην Βιρτζίνια, όπου και μετακόμισε με την οικογένειά του.
Παντρεύτηκε την Sarah Knox Taylor, η οποία πέθανε το 1835 και μετά από αυτήν παντρεύτηκε την VarinaBanks Howell με την οποία έκανε έξι παιδιά, τρία από τα οποία πέθαναν μικρά.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1889 άφησε την τελευταία του πνοή στην Νέα Ορλεάνη, στην ηλικία των 81 ετών.  

Ο Jefferson Davis επηρεάστηκε νωρίς στη ζωή του από τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Joseph, ο οποίος επιθυμούσε να βελτιωθεί η κατάσταση του ανθρώπου. Ο Joseph είχεεμπνευστεί από τα γραπτά ενός Άγγλου βιομήχανου και κοινωνικού μεταρρυθμιστή, του Robert Owen, συγγραφέα του βιβλίου ‘A New View of Society (ΜιαΝέα Θεώρηση της Κοινωνίας). Ο Owen οραματιζότανμια νέα κοινωνία βασισμένη στη δίκαιη και γενναιόδωρη μεταχείριση όλων των ανθρώπων. Αυτό από μόνο του ήταν μια επαναστατική ιδέα, με μεγάλες δυνατότητες για τη βελτίωση της ζωής πολλών καταπιεσμένων βιομηχανικών εργατών του κόσμου.Ο Joseph Davis συναντήθηκε και μίλησε με τον Owens και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις ιδέες του στη φυτεία του στο Μισισιπή. Ο Joseph υιοθέτησε κανόνες για τη λειτουργία της φυτείας του μερικοί από τους οποίους ήταν οι πιο φιλελεύθερες διατάξεις για τηδουλεία.

Ο Jefferson Davis υιοθέτησε ένα συγκεκριμένο μοτίβο συμπεριφοράς στη φυτεία του αφού είδε εκείνο τουμεγαλύτερου αδελφού του Ιωσήφ.

Στο Νότο εκείνη την εποχή, υπήρχαν πολλές διαφορετικές απόψεις για τη δουλεία. Από τους ακραίους που επιθυμούσαν τη συνέχιση και την επέκταση της δουλείας, έως εκείνους, όπως ο Robert E. Lee, που επιθυμούσαν ένα γρήγορο τέλος στονθεσμό αυτόν. Όπως σε όλες τις φιλοσοφίες, ο «ιδιότυπος θεσμός» (“peculiar institution”) της δουλείας είχε και μια μέση λύση. Ήταν εδώ πουάνδρες όπως οι αδελφοί Davis βρίσκονταν. Κατά την άποψη του Jefferson Davis «το σύστημα της δουλείας θα έχει ένα φυσικό τέλος. Για να καταλήξουμε σε αυτό το φυσικό τέλος, ο φωτισμένος ιδιοκτήτης σκλάβων θα πρέπει να προετοιμάσει τους “ανθρώπους” του για την ελευθερία». Ο Davis δήλωνε: «Ο σκλάβος πρέπει να γίνει κατάλληλος για την ελευθερία του μέσα από την εκπαίδευση και την πειθαρχία και, επομένως, να γίνει ακατάλληλος για τη δουλεία». Για το λόγο αυτό προσπάθησε να "εκπαιδεύσει" τους δούλους του μετους τρόπους της πολιτισμένης κοινωνίας. Στη φυτεία του, ο Jefferson Davis θέσπισε ένα σύστημα νομοθεσίας σκλάβων, με δικαστήρια και ενόρκους σε μια προσπάθεια να βελτιωθεί η κατανόηση των δούλων του για το πώς θα ήταν η ζωή κάτω από την «ελευθερία». Είναι αξιοσημείωτο ότι, σύμφωνα με το νομικό σύστημα του Davis, θα μπορούσε να συγχωρέσει έναν καταδικασθέντα, αλλά δεν θα αύξανε την τιμωρία που θα επέβαλε μια επιτροπή σκλάβων.

Ο τρόπος με τον οποίον συμπεριφέρονταν στουςδούλους ο Davis στην φυτεία του, είναι ένας λόγος που τόσοι πολλοί μαύροι είχαν τέτοιο σεβασμό για το Davis. Όταν ρωτήθηκε από Γιάνκηδες για το πως αισθάνεται για τον Jefferson Davis, ένας ηλικιωμένος δούλος απάντησε «. . . Τον αγαπούσα και μπορώ να πω ότι κάθε έγχρωμος που είχε στην κατοχή του τον αγαπούσε».

Ο βαθύς σεβασμός και η αγάπη που ο Πρόεδρος και η κυρία Ντέιβις είχαν για τους ανθρώπους φαίνεται καθαρά στην ιστορία του μικρού Jim Limber "Davis".

Το μαύρο παιδί στον Λευκό Οίκο της Συνομοσπονδίας

Ο Jim Limber ήταν ένα ορφανό μαύρο παιδί το οποίοη κα Varina Davis διέσωσε  από έναν καταπιεστικόκηδεμόνα. Ο Jim Limber "εγκρίθηκε" από την οικογένεια Davis και έγινε αναπόσπαστο μέρος της οικογένειας Ντέιβις, όταν ήταν στο Ρίτσμοντ.
Ενώ ταξίδευαν μέσω του Richmond, η κυρία Ντέιβις είδε έναν νέγρο να δέρνει τον Jim. Αμέσως τον έσωσεκαι τον έφερε στον Συνομόσπονδο Λευκό Οίκο για νατον περιθάλψει. Την επόμενη μέρα, είχε τα κατάλληλα έγγραφα που πρωτοκολλήθηκαν στο δημαρχείο τουRichmond για να ασφαλίσουν το καθεστώς του Jim ως ελεύθερου έγχρωμου ατόμου.
Η κα Mary Boykin Chesnut έγραψε στο ημερολόγιό της ότι είδε λίγο τον Jim την επομένη της διάσωσης του. Δήλωσε ότι «το παιδί είναι ένα ορφανό που ηκυρία Ντέιβις διέσωσε χθες από τον βάναυσο νέγροκηδεμόνα του. Ήταν πολύ όμορφα ντυμένος και χαρούμενος σαν άρχοντας. Ήταν πολύ ανήσυχος να μου δείξει τις πληγές και τους μώλωπες του πουδόθηκαν από τον πρώην κηδεμόνα του.
Από εκείνη τη στιγμή ο Jim "υιοθετήθηκε" από τους Davises και αντιμετωπίζονταν ως μέλος της οικογένειας. Ακόμη και σε επιστολές, η οικογένεια μιλούσε στοργικά για τον Jim. Σε μια επιστολή που γράφτηκε από την 10χρονη κόρη Maggie στον αδελφό της Jeff, δηλώνει, «ο Jim Limber σου στέλνει την αγάπη του». Πολλοί άνθρωποι ανέφεραν πόσο ευτυχισμένη ήταν η ζωή του Jim στον Λευκό Οίκο της Συνομοσπονδίας. Δυστυχώς όπως σε όλους, ο πόλεμοςέφερε ένα θλιβερό τέλος και στην ευτυχισμένη ζωή του μικρού Τζιμ.

Μετά την πτώση του Richmond, η οικογένεια Davis προσπάθησε να διασχίσει όλο το Νότο πέρα από τον ποταμό Μισισιπή. Κοντά στο Irwinville της Γεωργίας, ο Πρόεδρος Davis και η οικογένειά του πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Η Varina Davis μίλησε για τα βάσανα των επόμενων ημερών σε όλα τα μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένου του μικρού Jim. Η κυρία Ντέιβις ήταν σοκαρισμένη από τη δήλωση τουλοχαγού της Ένωσης Charles T. Hudson ο οποίος απειλούσε ότι θα πάρει τον μικρό Jim μαζί του και θα τον κάνει δικό του. Η κυρία Ντέιβις αναφέρει: «Ο λοχαγός Hudson, ένας εξαιρετικά αγενής και προσβλητικός άνθρωπος, σίγουρα όχι στρατιωτικόςτζέντλεμαν, απείλησε να πάρει τον Jim Limber μακριά από εμάς . . . και να τον κρατήσει ως δικό του».  Όταν ο Jim έμαθε ότι επρόκειτο να τον πάρουν  μακριά,άρχισε να φωνάζει και να χτυπιέται, να κολλάει στα παιδιά των Davis, ουρλιάζοντας και παρακαλώντας να μείνει με την «οικογένεια». Όμως τα παρακάλια του δεν έφεραν αποτελέσματα. Στους Davises είπαν ότι ο Jim θα πήγαινε στην Ουάσιγκτον. Οι εφημερίδες στοΒορά άρχισαν ιστορίες του στυλ «Ο Jim Limber ένας από τους σκλάβους του Jefferson Davis» που έφερνε τα σημάδια στην πλάτη του από τα χτυπήματα που του δόθηκαν από την οικογένεια Davis…. Η κυρία Ντέιβις αρνήθηκε ότι ξυλοκοπήθηκε ποτέ ο Jim από οποιονδήποτε από την οικογένεια Davis, . . γιατί η αγάπη ήταν αμοιβαία μεταξύ μας και ποτέ δεν τον τιμωρήσαμε. Καμία από αυτές τις δηλώσεις δεν έγινεκανένα πρωτοσέλιδο. Τους Βόρειους άλλωστε τους σύμφερε να συνεχιστεί η δική τους ατζέντα περί «κακών» Νοτίων.

Κανείς μέχρι σήμερα δεν αποκάκλυψε τι απέγινε ο Jim Limber. Έως και μέχρι το 1890, η Varina Ντέιβις, δήλωνε ότι εξακολουθούσε να προσεύχεται για τον Jim και εξέφραζε την ελπίδα ότι «ο αξιαγάπητοςμικρός Jim Limber . . . υπήρξε επιτυχής στον κόσμο».

Στη ζωή, η οικογένεια Davis έδειχνε μια γνήσια αγάπηγια τους ανθρώπους που είχε στην επίβλεψή της. Αυτή η αγάπη επέστρεψε και εμφανίστηκε με την ευκαιρία του θανάτου του πρώην προέδρου.

Στις 8 Δεκεμβρίου του 1889, στη Νέα Ορλεάνη τηςΛουιζιάνα, ο Jefferson Davis πέθανε. Καθώς η είδηση ​​έγινε γνωστή στο Νότο, τηλεγραφήματα και επιστολές άρχισαν να καταφθάνουν μεταφέροντας τη συμπάθεια πολλών ανθρώπων. Ένα τέτοιο τηλεγράφημα ήταν από την παλιά φυτεία τηςοικογένειας Davis υπογεγραμμένη από δεκατρείς ανθρώπους που μπορούσαν να διαβάζουν, «Εμείς, οι παλαιοί υπηρέτες και ένοικοι του αγαπημένου μαςκυρίου, αξιότιμου Jefferson Davis, σμίγουμε τα δάκρυα μας για το θάνατο του, ο οποίος ήταν πάντα τόσο ευγενικός και σκεφτόταν για την ειρήνη και τηνευτυχία μας. Σας μεταφέρουμε τα ταπεινά μας συλλυπητήρια».  

Ο Thornton Montgomery, ένας μαύρος τον οποίο οΤζέφερσον Ντέιβις είχε βοηθήσει να εκπαιδεύσει, έστειλε το ακόλουθο μήνυμα από το σπίτι του στην Κριστίν της Βόρειας Ντακότα : «Παρακολούθησα με μεγάλο ενδιαφέρον και μέριμνα την ασθένεια του κ. Davis . . . και ήλπιζα ότι με την μεγάλη δύναμη της θέλησης του θα γινόταν καλά. ... Εκτιμώ τη μεγάλη απώλεια σας και η καρδιά μου είναι μαζί σας αυτή την ώρα της βαθύτερης θλίψης σας . . .». 

Μετά το θάνατο του Davis, στο τελευταίο ταξίδι του η σωρός του συνοδεύτηκε από τον τελευταίο υπηρέτη τουτονRobert BrownΟ Brownέκλεγε ανεξέλεγκτα κατάδείχνοντας την αγάπη του γιατον πρώην αφέντη του.
Ναι, η ζωή και ο θάνατος του Προέδρου Jefferson Davisδείχνουν σε όσους έχουν μάτια να δουν αρκετά για το πόσο διαφορετική ήταν η σχέση μεταξύ σκλάβου και αφέντη στο Νότο στην πραγματικότητασε αντίθεση με τον τρόπο με τον οποίο πάρα πολύ συχνά απεικονίζεται.  

Οι προπαγανδιστές λένε ότι αυτοί οι μαύροι, οι οποίοι έδειξαν αγάπη για τον Davis ή για οτιδήποτε Νότιο,δεν έδειχναν τα αληθινά συναισθήματά τους, προκειμένου να μην κακοποιηθούν από τους "rednecks". 

Δεν ξέρουν όμως πως να δικαιολογήσουν τα θερμάσυλλυπητήρια που έστειλε ο Thornton Montgomery,ένας μαύρος από τη Βόρεια Ντακότα. Πιστεύει κανείς ότι ένας μαύρος που ζούσε στη Βόρεια Ντακότα θα φοβόταν τους λευκούς Νότιους;

Orson Bean: Η μαύρη λίστα του μακαρθισμού δεν είναι τίποτα μπροστά στο κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπολύσει η αριστερά σήμερα

Ο θρυλικός Αμερικάνος κωμικός ηθοποιός  Orson   Bean  - πεθερός του αείμνηστου  Andrew   Breitbart  - περιέγραψε τις σύγχρονες εκστρατε...