Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Leonard Nimoy Showed Us What It Truly Means To Be Human

Leonard Nimoy Showed Us What It Truly Means To Be Human

Leonard Nimoy didn't just have a massive impact on science fiction, he also transformed pop culture. Nimoy, who died today, took the thankless supporting role of an emotionless alien science whiz, and turned Spock on Star Trek into an icon.
Before Spock came along, alien beings in mass media (and most written SF as well) were one-dimensional. They represented the "other," the strange and unknowable beings who could only throw our human characters in relief. In the hands of most actors, Spock would have been a one-note joke character: the guy who spouts off formulas and equations in a monotone. Spock could easily have become the butt of Star Trek's jokes, or just a weird side character.
But Nimoy imbued Spock with a life and complexity that were impossible to deny. Far from being a one-note character, Spock became one of the most complex and nuanced people on television. From his inner torment to his quiet amusement at the humans around him to his occasional flashes of anger, Spock was a constantly surprising mystery, with a lot of layers.

Here's a pretty great video from just over a year ago, where the singer Pharrell interviews Nimoy about his process in creating the role of Spock:

n an anecdote that Nimoy has recounted many times, the genesis of his portrayal of Spock came from one early episode, where he learned to say the word "fascinating" in a detatched, cool fashion. AsNPR recounted:
The first time actor Leonard Nimoy said the word [fascinating] was in an episode where the crew of the USS Enterprise faced a strange, sinister entity. No matter where the ship turned, the object managed to be in their way. The bridge was on high alert — so Nimoy shouted out his next line with the same energy: "Fascinating!"
"The director, God bless him, said be different from everyone else," Nimoy remembers. So on the next take: "Fascinating," in that cool, collected way.
"I think in that moment a very important aspect of the character was born," Nimoy says.
The NPR article also gets at a couple of other important points about Nimoy's portrayal of Spock: his half-human heritage, which contributes to his complicated, divided nature but also has helped to inspire other mixed-race people in the United States. And his commitment to the philosophy of IDIC (Infinite Diversity In Infinte Combination), which makes Spock a unique symbol of acceptance and curiosity. These are qualities that Nimoy embodied, and they helped make Spock a lasting icon.
No less a luminary than Isaac Asimov paid tribute to Spock, in an essay called "Mr. Spock is Dreamy!".
So not only did Nimoy make an invaluable contribution to the success of Star Trek (inspiring other "outsider" characters like Data and Odo), he also helped change the way pop culture represented people who were strange and different. His sympathetic, nuanced portrayal of Spock meant a lot, not just to science fiction lovers like Asimov, but also to anyone who didn't identify with the narrow range of types that were available in mass media at the time. There's a reason why fanfiction started with stories about Kirk and Spock — they provided a way to envision masculinity, and male friendship, that was deeper and richer, and sometimes stranger, than what was otherwise available.
While Nimoy was still playing Spock on television, he started to have fun with the character, and with his notoriety, in other venues. He put out a series of novelty albums, including Mr. Spock's Music From Outer Space, and recorded the famous "Ballad of Bilbo Baggins" about J.R.R. Tolkien's The Hobbit. He also wrote a series of books, ranging from poetry about the importance of self-expression to the provocatively titled I Am Not Spock.
We had finished making the original series, and "Star Trek" became enormously popular in reruns in the 1970s. Around 71, 72, suddenly this whole thing erupted into a phenomenon. There was this tremendous hunger for "Star Trek," but there were none produced for 11 years. During that time, whenever I went about my business acting in other projects, the questions were always about "Star Trek": Tell us about "Star Trek." Why don't you do more "Star Trek"? It was a problem then.
And I did write a book called "I Am Not Spock," which was a mistake. I was trying to illuminate the actor's process in creating a character. I talked about the fact that I grew up in Boston and Spock did not. My parents were Russian immigrants; Spock's were not. I'm an actor who portrays this character. But I did say in that book that if I were given the choice of any character ever portrayed on television, I would choose Spock. Not enough people made it to that page of the book. A lot of people didn't get past the title.
Later in his career, Nimoy was still willing to go back and spoof his famous image, notably with appearances on The Simpsons:

But Nimoy also went on to do a number of other great genre roles. He pretty much immediately segued from Star Trek into Mission Impossible, playing the master of disguise Paris in an attempt to avoid type-casting. He had a vital role in the 1978 Invasion of the Body Snatchers. He was in the relaunched Outer Limits, and Invasion America. He provided voicework for the Transformers films.
But his most famous post-Star Trek role, for science fiction fans, was probably William Bell, one of the villains of Fringe. Nimoy told usthat he enjoyed the "theatricality" of playing William Bell, especially once the tech mogul and universe-hopping maniac became unambiguously evil.
But Nimoy also used his Trek power to help popularize science (along with a certain amount of pseudo-science), hosting the insanely popular show In Search Of... in the late 1970s and early 1980s. To some extent, the show was the precursor to present-day series likeAncient Aliens, but it also included segments on real scientific phenomena, like the study of earthquakes.
It's safe to say that, post Original Series, Nimoy had a complicated but mostly positive relationship with Star Trek. He was not going to be part of the second live-action TV series, Phase Two, if it had gotten on television — but he did appear in The Motion Picture in 1979. Nimoy originally planned not to return for any further Trek movies, and at one point he was going to die at the beginning, not the end, of Wrath of Khan. But then Nimoy enjoyed his experience with Wrath of Khanso much, he kept coming back. Nimoy also wanted to play the villain in Star Trek V.
And one thing that kept Nimoy coming back was that he got to direct two of the Star Trek movies — in the process, playing an important role in helping to shape how Star Trek looked on the big screen. He also directed the first comedic Star Trek movie, Star Trek IV, which is in most people's list of the top three or four best films in the series.
After that, Nimoy returned infrequently to the role of Spock. He made one memorable appearance on Star Trek: The Next Generation, but turned down a chance to be in Star Trek: Generations, because Spock was purely going to be spouting expositional dialogue and Nimoy didn't consider it worthwhile. But then, he was a linchpin of helping to make the J.J. Abrams reboot work, by providing emotional grounding as well as continuity to the new universe.
The real essence of Star Trek is humanism — the belief in the power of pure humanity. And Nimoy, throughout his career, was someone who believed in people. Even after he mostly retired from acting, Nimoy had a second (or maybe third) career as a photographer, where he focused on finding the beauty in people that other photographers wouldn't necessarily think of: including plus-sized burlesque dancers and people whose truest, most creative selves are hidden. Nimoy never stopped being curious — and fascinated — by humans and our incredible diversity.


Wall Street Journal αποφυγη της δραχμης μονο με περισσοτερη τραγωδια στην Ελλαδα

Με ποιες πολιτικές επιλογές η νέα ελληνική κυβέρνηση θα καταφέρει να κατευνάσει ταυτόχρονα τους πιστωτές και τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας;»

Αυτό το ερώτημα θέτει η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal, σε άρθρο της με τίτλο «Η δραχμή θα αποφευχθεί μόνο με περισσότερη ελληνική τραγωδία», στο οποίο αναφέρεται στις σκληρές διαπραγματεύσεις με τους δανειστές τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά και στα τρία στάδια από τα οποία θα πρέπει να περάσει η Αθήνα, προκειμένου η περιπέτεια να μην καταλήξει σε επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Όπως τονίζεται στο άρθρο, η εύρεση κοινού εδάφους μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού αποτελεί το «κλειδί» για την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.
Πρώτο στάδιο, σύμφωνα με την WSJ, αποτελεί το κατά πόσο η Αθήνα είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί ένα σχεδιασμένο κυρίως από την Γερμανία πρόγραμμα. Η συμφωνία στο Eurogroup, συνεχίζει το άρθρο, από τη μία επέφερε ηρεμία στους Ελληνες καταθέτες, μειώνοντας τις εκροές, ωστόσο ταυτόχρονα έρχεται σε σύγκρουση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης, η οποία υποσχέθηκε να βάλει τέλος σε μια «πενταετία ταπείνωσης της χώρας».
«Δεύτερο βήμα, αποτελεί η συμφωνία και η θέσπιση μέτρων μέχρι το καλοκαίρι, τα οποία θα ξεκλειδώσουν την απολύτως αναγκαία χρηματοδότηση, συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας το τρέχον πρόγραμμα διάσωσης», υπογραμμίζει το άρθρο και συνεχίζει:
Υπό αυτό το πρίσμα, «ο κ. Βαρουφάκης θα πρέπει να στραφεί σε πιο σοβαρά μέτρα από αυτά που έστειλε πρόσφατα στις Βρυξέλλες και αφορούσαν κυρίως στην πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. Η θέσπιση αυτών των μέτρων θα αποτελεί μια επώδυνη παραχώρηση για τον Ελληνα πρωθυπουργό, ο οποίος αντιμετωπίζει ήδη ηχηρές εσωκομματικές αντιδράσεις».
Τέλος, ως τρίτο και τελευταίο στάδιο, παρουσιάζεται η συμφωνία για το πρόγραμμα που θα ακολουθήσει το υπάρχον πλαίσιο και θα επιτρέψει στην Αθήνα να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της μετά το καλοκαίρι, μέχρι την επιστροφή της στις αγορές.
«Παρά τη συμφωνία, για να πάρει χρήματα η Ελλάδα, καλείται να αποφύγει τις ασάφειες και να συμφωνήσει σε συγκεκριμένα μέτρα με τους θεσμούς – πρόσφατα γνωστοί ως τρόικα -, δηλαδή το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν», τονίζει η WSJ.
Από αυτούς, συνεχίζει, σημαντικότερος είναι ο ρόλος του πρώτου, το οποίο άλλωστε έβαλε στην αρχική συμφωνία με την Αθήνα η Αγκελα Μέρκελ, επειδή «δεν εμπιστευόταν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, για την επιτήρηση της Ελλάδας».
Ετσι, τονίζει το άρθρο, από όλες τις παρεμβάσεις σχετικά με τη νέα συμφωνία, «σημαντικότερη ήταν αυτή της επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία προειδοποίησε ότι οι ελληνικές θέσεις είναι ασαφείς, ως προς τους τομείς που το Ταμείο θεωρεί σημαντικότερους: τις συντάξεις, την εργατική νομοθεσία, τους φόρους επί των πωλήσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις και την ρύθμιση των επιχειρήσεων. Οι σκληρές απαιτήσεις του ΔΝΤ κόστισαν ακριβά στην προηγούμενη κυβέρνηση, ωστόσο μπορεί να αποδειχθούν ακόμη πιο επιβλαβείς για μια ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση, όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ».
«Η Ελλάδα κέρδισε μέχρι στιγμής την ευκαιρία να αντικαταστήσει αυτά τα μέτρα με δικά της», υπογραμμίζει η αμερικανική εφημερίδα και καταλήγει:
«Για να ακολουθήσει, όμως, τον δικό της δρόμο πρέπει να πείσει το ΔΝΤ ότι οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου αποτελεσματικός τρόπος για να επιτευχθεί ο στόχος του προγράμματος, που είναι η διάσωση της κάνοντας την οικονομία της πιο ανταγωνιστική μέσα στο ευρώ. Τόσο το Ταμείο, όσο και το Βερολίνο εκφράζουν ηχηρούς σκεπτικισμούς…»

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015



Προσοχή, προσοχή! Η πρωτεύουσα περιέρχεται εις χείρας των κατακτητών. Επάνω εις τον ιερόν βράχον της Ακροπόλεως δεν κυματίζει πλέον υπερήφανος και μόνη η Γαλανόλευκος. Παραπλεύρως της εστήθη το λάβαρον της βίας...». 

Η δραματική αυτή ανακοίνωση του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, ήταν η τελευταία ελεύθερη φωνή που ακούστηκε, καθώς οι σιδηρόφραχτες στρατιές του Χίτλερ έμπαιναν μέσα στην έρημη πρωτεύουσα. 

Σε λίγες μέρες ορκίζεται η πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Γ. Τσολάκογλου. (Παπαδημα) και  πρασσινο  μπλε
Η ζωή στην Αθήνα άλλαξε. 
Τα δεινά του πολέμου θα έχουν τραγικές επιπτώσεις στον λαό, και το μεγαλύτερο βέβαια ήταν η πείνα. Η εξαθλίωση απλώνεται παντού. 
Στην Αθήνα, οι ελλείψεις και οι στερήσεις άρχισαν πριν από την εχθρική εισβολή. 
Για μερικές εβδομάδες, αν είχε κανείς πόρους χαρτονομίσματος, κάτι έβρισκε στην λευκή αγορά. Στα εστιατόρια, το προϊόν της εποχής ήταν αγγινάρες με ίχνη λαδιού στο ζουμί τους.
Βρεφοδόχος. Αθήνα 1941-1944. Το άλλο βουβό και σπαραχτικό δράμα μιας χώρας που ψυχορραγεί κατακτημένη: το δράμα των γονέων που αποχωρίζονται τα σπλάχνα τους για να τα σώσουν από την πείνα που κατατρώει τους ίδιους. Χάρη σε ψυχές σαν τη Β. Παπαϊωάννου, η μνήμη των Ελλήνων έχει σήμερα που να στηριχθεί για να πολεμήσει τη λήθη.
Στα ζαχαροπλαστεία εμφανίστηκαν ειδικής συνθέσεως κατασκευάσματα, και οι τιμές ανέβαιναν. Στην αγορά βρισκόταν ακόμα κανένα φυτικό προϊόν. Γρήγορα όμως τα καταστήματα άδειασαν και άρχισε το κλείσιμο με τη σειρά. Μόνο τα καφενεία λειτούργησαν ως το τέλος της Κατοχής, με το ρεβιθοκαφέ τους. Με λουκέτο τα περισσότερα εργοστάσια. Λειτούργησαν μόνο όσα μπορούσαν να παράγουν πρώτες ύλες για τους κατακτητές. Τραγικό ήταν και το θέαμα με τις συγκοινωνίες. Ατελείωτες οι ουρές των εξαθλιωμένων ανθρώπων σε στάσεις και αφετηρίες. Γρήγορα οι λεωφορειακές γραμμές νέκρωσαν. Μόνο τα τραμ δούλεψαν αρκετό διάστημα. Έτσι άρχισαν και οι ποδαρόδρομοι. 
Η μαύρη αγορά συνυπήρχε με τη φανερή, για μερικούς μήνες. Ύστερα η δεύτερη νεκρώθηκε. Μόνο η μερίδα με τα 50 δράμια ψωμί διατηρήθηκε για 3 μήνες και το αλάτι με τα σπίρτα του δελτίου, μέχρι το τέλος. Η επισιτιστική κατάσταση όλο και χειροτέρευε. Κανένας όμως δεν μπορούσε να διανοηθεί, εκείνο το πρώτο καλοκαίρι της κατοχής, το κακό που θ' ακολουθούσε το χειμώνα. «Παγώνεις... Φέρνεις μια βόλτα στην Αθήνα, βλέπεις τους γυμνούς σκελετούς να μελανιάζουν, κι' ακούς θρήνους που βγαίνουν απ' τους δρόμους, αλήτες, ανθρωπάκους, γυναικούλες, πιτσιρίκια: Πεινάω! Πεινάω», θα γράψει ο Δημήτρης Ψαθάς για την πεινασμένη και παγωμένη Αθήνα, στο βιβλίο του «Χειμώνας 41».
Χιλιάδες χήρες και ορφανά δημιούργησε ο πόλεμος και η πείνα στην κατεχόμενη Ελλάδα. Στην Αθήνα, που δοκιμάστηκε περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή της χώρας, στα συσσίτια απόρων λιγότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού, που είχε ανάγκη από τέτοια αρωγή, έβρισκε τροφή. Οι μερίδες τους είχαν ελάχιστη θρεπτική αξία ή λίπη.
Ο χιτλερικός στρατός ήρθε εδώ, χωρίς τη στοιχειώδη επιμελητεία. όλες οι αποθήκες τροφίμων κατασχέθηκαν και επιτάχθηκαν ενώ εργοστάσια κονσερβοποιίας μετέτρεπαν σε διατηρημένες τροφές ό,τι δεν μπορούσαν να καταναλώσουν επί τόπου οι Γερμανοί. Ο άλλοτε υπουργός και Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού κατά την Κατοχή, ο Αλέξανδρος Ζάνας έγραφε στις αναμνήσεις του: «Από την πρώτη στιγμή που οι στρατιώται του Χίτλερ κατέλαβαν τας Αθήνας, φάνηκε η βαρβαρότης των... Δεν εσεβάσθησαν την Διεθνή Σύμβαση του 1926, ούτε την Σύμβαση του 1929 και έφθασαν στην Ελλάδα χωρίς να έχουν επιμελητεία. Δηλαδή ολόκληρη η στρατιά των έπρεπε να ζήσει εκ των πόρων της καϋμένης της Ελλάδος.
Σκελετωμένο παιδί στην Κατοχή. Ίσως και να μην επέζησε, όπως πολλά από τα 340.000 ορφανά, που χωρίς καμία προστασία πάλεψαν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους, το διάστημα 1940-1944.
Άρπαζε όσα τρόφιμα ήθελε χωρίς να λαμβάνει υπ' όψιν πως υπήρχε και ο ελληνικός λαός που έπρεπε να ζήσει. Οι Ιταλοί ενώ είχαν επιμελητεία στην αρχή, ακολούθησαν έπειτα το παράδειγμα των Γερμανών... Η κατάστασις χειροτέρευε μέρα με τη μέρα, γιατί η Ελλάς είχε το ατύχημα να έχει τρεις διαφόρους κατακτητάς: τον Γερμανό, τον Ιταλό και τον Βούλγαρο...». Οι αριθμοί των στατιστικών -όσο κι' αν είναι ελλιπείς- είναι ενδεικτικοί. Από 1228, κατά τον Απρίλιο του 1941, οι θάνατοι στην περιοχή της Διοικήσεως της πρωτευούσης έγιναν 6615 τον Δεκέμβριο. Αργότερα, ο Ερυθρός Σταυρός κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να βοηθήσει να μετριασθεί η τραγωδία του πληθυσμού.
Αθήνα 1941-1942. Υποσιτισμένη όπως όλες οι μανάδες της Κατοχής, που προτιμούσαν όση τροφή έβρισκαν να τη δίνουν στα παιδιά τους, η μητέρα της φωτογραφίας θηλάζει το εξαντλημένο παιδί της, με το γάλα της στέρησης.
Ένα ειδικό νοσοκομείο εγκαταστάθηκε στην Ριζαρειό Εκκλησιαστική Σχολή, ιδρύθηκαν σταθμοί Α' βοηθειών και ειδικά αυτοκίνητα περιμάζευαν τα θύματα της πείνας για να τους προσφέρουν στοιχειώδη βοήθεια. Χωρίς την κρατική συνδρομή, γρήγορα η βοήθεια αυτή απεδείχθη ανεπαρκής. Το νοσοκομείο της Ριζαρείου, όπως και όλα σχεδόν τα νοσοκομεία της πρωτεύουσας, γέμισε σε βαθμό αφάνταστο. Το θέαμα μέσα στη Ριζάρειο, όπου σε κάθε κρεβάτι έπρεπε να νοσηλεύονται τρία και τέσσερα παιδάκια, ήταν τρομερό. Κάθε πρωί έβλεπε κανείς στις γωνιές του δρόμου, εγκαταλελειμμένα πτώματα, και περνούσαν ώρες ολόκληρες μέχρι να περισυλλέγουν.
Με κουρελιασμένο παλτουδάκι, κοντό παντελόνι και χωρίς κάλτσες, το αγόρι της φωτογραφίας φέρει έντονα τα σημάδια του λιμού που έπληξε την Αθήνα τον χειμώνα 1941-42. Και ήταν ασυνήθιστα σκληρός και παρατεταμένος εκείνος ο χειμώνας.
Τα αυτοκίνητα των σκουπιδιών του Δήμου, γέμιζαν από πτώματα που τα μετέφεραν στα νεκροταφεία. Χαρακτηριστικές σκηνές για το δράμα του αθηναϊκού λαού εκείνο τον τραγικό χειμώνα, δίνει η Ρίτα Μπούμη-Παπά στο διήγημα της «Στις σκάρες της Ομόνοιας»: «Ένα καρότσι φτιαγμένο από κάσες, που το σπρώχναν κάτι ξυπόλητοι, μισόγδυτοι και πεινασμένοι άγγελοι.
Παιδί αποκαμωμένο σε δρόμο της Αθήνας 1941-1944
Τα παιδιά. Μ' ένα τέτοιο καρότσι πολέμαγαν το θάνατο, τα πιτσιρίκια. Και καμιά φορά, μάλιστα, τον νικούσαν! Με το καρότσι κουβαλούσαν πεθαμένους, σκέλεθρα και ό,τι άλλο λάχαινε... Ήταν αληθινή η κουβέντα του, πως στις σκάρες της Ομόνοιας πεθάνανε τουλάχιστο ζεστά. Γι' αυτό πολλοί σαν φτάνανε στο νυν και αεί, τρέχαν να πάρουν θέση. Να ξαπλώσουν. Μα δεν χωρούσαν κι όλοι. Και κράταγαν σειρά. Σαν πέθαινε κανένας, έτρεχε ευθύς ο αστυφύλακας και φρόντιζε για τη μεταφορά του. Ερχόταν το καρότσι και τον έπαιρνε. Τότε η θέση άδειαζε. Την έπιανε εκείνος που είχε σειρά. Εκτός, αν ήτανε νέος πολύ και ο κατοπινός γέροντας. Τότε υποχωρούσε ο μπροστινός...» Μαύρα χρόνια... Μια εποχή που ο θάνατος καραδοκούσε σε κάθε σου βήμα. Συγχρόνως μια εποχή που μέσα από τη δυστυχία ξεπήδησε η μεγάλη ανάταση, η ανάσταση ονείρων με την Εθνική Αντίσταση... Πιο εύστοχα την χαρακτήρισε ο Τάσος Λειβαδίτης με τον στίχο του: «Ω, μεγάλη ακατανόητη εποχή, που άξαφνα ο ένας καταλαβαίνει τον άλλο...».
Γ. Α. Λεονταρίτης
Επτά Ημέρες
Η Καθημερινή

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ απο το 1920 μεχρι σημερα με τα οποια μεγαλωσαμε

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ απο το 1920 μεχρι σημερα
με τα οποια μεγαλωσαμε 

1920 - 1939
1. Eκαστος στο είδος του και ο Λουμίδης στους καφέδες
Tο δημιούργησε ο Γιώργος Oικονομίδης το 1927. Θυμίζει λίγο το «κάθε πράγμα στον καιρό του», το «έκαστος εφ ω ετάχθη» και το «Oυ παντός πλειν ες Kόρινθον». Δηλαδή, για καθετί υπάρχει ο ειδικός. Πράγματι.
2. Aκάκιε, μην ξεχάσεις τα μακαρόνια να είναι MIΣKO
Στα τέλη της δεκαετίας του 30 εμφανίστηκε η πρώτη καταχώριση, με το μοναχό να φεύγει από το μοναστήρι πάνω στο γαϊδουράκι και πίσω του ο ηγούμενος να του υπενθυμίζει την παραγγελία. Δεκαετίες μετά, το ίδιο concept θα γίνει τηλεοπτικό σποτ. Aν και λένε ότι τα αρνητικά σλόγκαν («μην ξεχάσεις») δεν κάνουν επιτυχία, αυτό «έγραψε» ανεξίτηλα.
1950 - 1959
3. Nτύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει
Mα ποιος άλλος, η Πειραϊκή Πατραϊκή και τα ομώνυμα υφάσματά της. Tρεις διαδοχικές λέξεις, η καθεμία από τις οποίες είχε περισσότερο βάρος (και γράμματα) από την προηγούμενη. Παραφράσεις της χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και στο αθλητικό ρεπορτάζ (μαρκάρει, σεντράρει, σκοράρει). Tην πατρότητα του σλόγκαν διεκδικούν αρκετοί.
1960 - 1969
4. Διαλέγουν πριν από σας - για σας!
Δημιουργήθηκε από τη διαφημιστική εταιρία Aλέκτωρ για το πολυκατάστημα Aφοί Λαμπρόπουλοι και χρησιμοποιείται διαχρονικά για να κατακεραυνώσει αποφάσεις ερήμην του λαού.
5. Ψεκάστε... Σκουπίστε... Tελειώσατε!
O Mίστερ Forte, η ελληνική εκδοχή του Σούπερμαν, που επενέβαινε όποτε τον καλούσε η νοικοκυρά, πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 60 με το Forte γενικής καθαριότητας. Aκολούθησε λίγο μετά το Forte για τα τζάμια, για το οποίο δημιουργήθηκε το συγκεκριμένο σλόγκαν, που έκτοτε ταυτίζεται με κάθε συνοπτική διαδικασία. Δημιουργός του ο Nίκος Δήμου.
6. H θεία Oλγα ξέρει
Διά χειρός Kώστα Γκόμπλια, ενός από τους πιο «δυνατούς» δημιουργικούς της ελληνικής διαφήμισης. H θεία Oλγα, μια νοικοκυρά μέσης ηλικίας από τα λαϊκά στρώματα, συνιστούσε το απορρυπαντικό Nobel 71 Perfect. H δύναμή της βρισκόταν στην ηλικία της, δηλωτική της μεγάλης πείρας της. H επιτυχία της θείας ήταν τέτοια που έγινε και τίτλος επιθεώρησης.
7. Iδια γεύση
Aυτό κι αν έμεινε στη ιστορία! Δημιουργήθηκε για την μπίρα Henninger, πολύ γρήγορα όμως ξεπέρασε τα όρια της διαφήμισης. Oταν τα πράγματα δεν αλλάζουν, όταν μένουν «μία από τα ίδια», στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, τότε «ίδια γεύση». Kώστας Γκόμπλιας και εδώ.
8. Δώστε και σώστε
O Kώστας Γκόμπλιας ξαναχτυπά, δημιουργώντας για τον αντικαρκινικό έρανο ένα σλόγκαν που χρησιμοποιήθηκε περισσότερο οπουδήποτε αλλού, παρά στους εράνους: Aπό τους τροχονόμους που κόβουν κλήσεις, μέχρι τους κάθε λογής οφειλέτες που τακτοποιούν εκκρεμότητες. Tο σλόγκαν αυτό εντυπώνεται εύκολα στο μυαλό, λόγω της ομοιοκαταληξίας του.
9. Mαζί
Σπανίως μια λέξη μπορεί να δημιουργήσει ένα πετυχημένο σλόγκαν, λένε οι ειδήμονες και πράγματι έτσι είναι. Ωστόσο, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Tο «Mαζί» της Tράπεζας Πίστεως (τώρα Alpha Bank) ρίζωσε για τα καλά ως διαχρονικό σύμβολο ζεστασιάς, συνεργασίας, αμοιβαιότητας. Xρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα από την τράπεζα, ενώ το δανείστηκε η πολιτική, η τέχνη, ο ακτιβισμός και πολλοί ακόμη.
10. H Δομή είσαι;
Tο χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα για να εκφράσουμε το θαυμασμό μας ή την ειρωνεία μας για κάποιον που έχει πολλές γνώσεις εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα. Mε τη βοήθεια και της διαφημιστικής καμπάνιας, η Δομή έγινε μία από τις πιο δημοφιλείς εγκυκλοπαίδειες για δύο δεκαετίες περίπου.
11. Mεταξύ μας Metaxa
Tο ελληνικότατο ποτό, τριών, τεσσάρων ή πέντε αστέρων, ήταν ήδη από τις αρχές του αιώνα πολύ επιτυχημένο στο εξωτερικό. Tο σλόγκαν το βοήθησε να κατακτήσει και την Eλλάδα, δίνοντας έμφαση στην ερωτική του διάσταση. Tο Metaxa λανσαρίστηκε ως το ποτό του πρώτου ραντεβού, του φλερτ, του αισθήματος.
12. Στοργή και Προδέρμ
Tο σλόγκαν που άγγιξε και αγγίζει ακόμη τις πιο ευαίσθητες χορδές των μεγάλων που δεν έχουν χάσει εντελώς την παιδικότητά τους. Tα μωρά χρειάζονται καλλυντικά Προδέρμ, το μωρό που κρύβουν μέσα τους οι γονείς στοργή.
13. Γιατί έτσι σας αρέσει
Aν και φαινομενικά απλό, το σλόγκαν που δημιουργήθηκε από τη Spot Thompson για την Amstel κρύβει μέσα του μια μεγάλη αλήθεια. Oταν είσαι πρώτος, όταν βρίσκεσαι στην κορυφή, δεν χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις. Iσχυρισμοί, δικαιολογίες, απολογίες για την ποιότητα, τη γεύση κλπ. είναι περιττά όταν το κοινό σού δίνει ψήφο εμπιστοσύνης.
14. Mόνος ή Manos;
Tρεις λέξεις επιτηδευμένα επιλεγμένες από τον Γιάννη Eυσταθιάδη ήταν αρκετές: Eσωστρέφεια ή εξωστρέφεια; Xωριό ή Λονδίνο; Tα ταξίδια μπαίνουν στο ελληνικό lifestyle και τα γραφεία ταξιδίων αναλαμβάνουν το ρόλο της καθοδήγησης των «νεοφώτιστων», μεταφορικά και κυριολεκτικά.
15. 29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν Skip
Στην αρχή οι κατασκευαστές ήταν μόλις 8, αλλά σιγά-σιγά αυξάνονταν, μέχρι που έγιναν 29, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70. Eίναι το σλόγκαν που χρησιμοποιήθηκε, ανάμεσα σε άλλα, για να δηλώσει τη μαζική πλύση εγκεφάλου («29 κατασκευαστές κοινής γνώμης συνιστούν...»).
16. Eίναι κεφάτη, γυρίζει απ του Bερόπουλου
Σίγουρα όχι το πρώτο, ωστόσο το πιο γνωστό σλόγκαν που παρουσίασε τόσο έντονα την ψυχολογική διάσταση της κατανάλωσης, αυτό που σήμερα ονομάζεται shopping therapy.
17. Mπίρα ή Kaiser;
Xρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα για να ξεχωρίσει το εκλεκτό από το σωρό, το μαζικό από το ατομικό. Kάθε φορά που τίθεται θέμα επιλογής, το συγκεκριμένο ερώτημα αναδύεται αυθόρμητα. Ως λεκτικό σχήμα αντιγράφτηκε άπειρες φορές και στη ζωή και στη διαφήμιση, με σταθερό σημείο αναφοράς το διαζευκτικό «ή».
18. Σαράντα χρόνια φούρναρης...
Aν και το σλόγκαν της συγκεκριμένης διαφήμισης ήταν «Stella, αλλιώτικα από τ άλλα», αυτή η φράση έμελλε να μείνει στην ιστορία. O συμπαθέστατος βιοπαλαιστής έγινε το σύμβολο της πείρας στα απλά καθημερινά πράγματα και έτσι χρησιμοποιείται και σήμερα.
19. Θα την κρεμάσω!
Aν και δεν έκανε μεγάλη καριέρα σε θεατρικές αίθουσες ή εφημερίδες, είναι από τα σλόγκαν που δύσκολα ξεχνιούνται. Tο τηλεοπτικό σποτ έμοιαζε με σκηνή από ελληνική κωμωδία όπου ο οργισμένος πατέρας (Bασίλης Kολοβός) απειλούσε και τελικά το έκανε να κρεμάσει όχι την κόρη του, αλλά τη Mini Vapona για το σκόρο.
20. Aν το δηλώσεις μπορείς να το σώσεις
Kαι πού δεν ακούστηκε το συγκεκριμένο μήνυμα για τα αυθαίρετα! O Tρίτσης και το υπουργείο Xωροταξίας, Oικισμού και Περιβάλλοντος ήταν στην πρώτη γραμμή του κοινωνικού ενδιαφέροντος, μια και ουκ ολίγοι Eλληνες κινούνταν εντός των ορίων της αυθαιρεσίας. Tελικά το δήλωσαν, σώζοντας παράλληλα και την καμπάνια.
21. O επιμένων ελληνικά!
O επιμένων ελλη-νικά, έλεγε το μήνυμα του Συνδέσμου Προώθησης Eλληνικών Προϊόντων (και του Γιάννη Eυσταθιάδη), υποστηρίζοντας το εθνικό συμφέρον, με νύξεις που χαρακτηρίστηκαν από κάποιους εθνικιστικές. Aπολαυστικός ο Nίκος Παπαναστασίου στο ρόλο του ξενομανή.
22. Aντρικό προνόμιο
Oταν όλο και περισσότερα πράγματα γίνονται unisex και «επαμφοτερίζουν» επικίνδυνα, ο κειμενογράφος Mάνος Γαϊτάνος αποφασίζει να μιλήσει για ορισμένα που θα παραμείνουν πάντα αντρικά, όπως το after shave της Costa Brava.
23. Aτέλειωτη ευχαρίστηση
Tο αρχικό σλόγκαν έκανε λόγο για «στιγμές ατέλειωτης ευχαρίστησης», σε πλήρη ευθυγράμμιση με την εθνική έφεση στο φραπέ, που αποτελεί, παρεμπιπτόντως, ελληνική εφεύρεση. O στόχος ήταν να τονιστεί η ποιότητα του Nescaf της Nestl και όχι το ότι η Eλλάδα βρίσκεται συνέχεια με ένα καλαμάκι στο στόμα.
24. Mεγάλη και σίγουρη
Tο μεγάλο εκπέμπει πάντα σιγουριά. H μεγάλη εμπειρία, η μεγάλη οικονομική επιφάνεια, η μεγάλη γνώση, τα μεγάλα προσόντα στέλνουν το μήνυμα της σιγουριάς, της πρόνοιας. Oι ασφάλειες ζωής και η Interamerican μπαίνουν δυναμικά στη ζωή του νεοέλληνα.
25. Γρήγορα ναι, πρόχειρα όχι
Tο οξύμωρο σλόγκαν που καθιέρωσε τα Goodys ως μια αλυσίδα προσεγμένου γρήγορου φαγητού χρησιμοποιήθηκε ευρέως και στην καθημερινότητα, για να επισημάνει ότι ταχύτητα και ποιότητα δεν έρχονται αναγκαστικά σε αντίθεση
Για το πηδα δεν εχει διευκρινιστει ακομη ποιος θα ειναι ο πηδων και ποιος ο πηδουμενος παντως τσ σημαδια δειχνουν πτι οι πηδωντες θα ειναι τα ιδια ατομα με τους μασωντες με πολλαπλες κουταλες την ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ 2004

η προιστορια της Ελληνικης τηλεορασεως

η προιστορια  της  Ελληνικης  τηλεορασεως

Η πρώτη εκφωνήτρια Έλσα Παπαστεργίου

H ιστορία της τηλεόρασης ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά η πρώτη εκπομπή στη χώρα μας έγινε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης μόλις το 1960. 
Ποιά ήταν η αιτία αυτής της καθυστέρησης; 
Είναι αλήθεια πως η μεταπολεμική οικονομία δεν ευνοούσε τις οποιασδήποτε μορφής επενδύσεις, ούτε καν τον εκσυγχρονισμό του ήδη απαρχαιωμένου ραδιοφωνικού δικτύου, πόσο μάλλον την εγκατάσταση τηλεοπτικού δικτύου. 
Αλλά δεν ήταν μόνον αυτό. 
Η απουσία της τηλεόρασης ήταν βολική για όλους.
 Η προοπτική εμφάνισης του νέου μέσου για το οποίο γινόταν τόσος λόγος στον τύπο του εξωτερικού, προκαλούσε την αφύπνιση των πιο συντηρητικών ανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. 
Οι πολιτικοί της κυβέρνησης δεν μπορούσαν να φανταστούν μέχρι ποίου βαθμού θα επηρέαζε τις πολιτικές εξελίξεις. Δεν την γνώριζαν. 
Την αντιμετώπιζαν ως «πονοκέφαλο» και την προτιμούσαν απούσα των πολιτικών εξελίξεων. 
Το ίδιο ίσχυε και για τους πολιτικούς της αντιπολίτευσης, δεν επιθυμούσαν την εμφάνιση ενός μέσου που θα ενίσχυε ενδεχομένως την κυβερνητική προπαγάνδα. 

Οι μεγάλοι εκδότες του ημερήσιου και περιοδικού τύπου ανησυχούσαν επίσης, ενστικτωδώς αντιλαμβανόντουσαν την έλευση της τηλεόρασης μάλλον ως απειλή παρά ως επίτευγμα. 
Όχι μόνο για την κυκλοφορία και τα διαφημιστικά τους έσοδα, αλλά κυρίως για την ενδεχόμενη μείωση της επιρροής τους στην πολιτική ζωή της χώρας.
 Δεν έχαναν λοιπόν, την ευκαιρία να σαρκάσουν όποτε τίθετο το ενδεχόμενο εγκατάστασης τηλεοπτικού δικτύου στη χώρα, χαρακτηρίζοντας την τηλεόραση ως περιττή πολυτέλεια, ειρωνευόμενοι την κυβέρνηση ωσάκις ανακοίνωνε τέτοιες προθέσεις.
 Είναι χαρακτηριστική επ’ αυτού η ρήση του Σοφοκλή Βενιζέλου, «η κυβέρνηση που θα βάλλει εμπρός την τηλεόραση στην Ελλάδα, θα πέσει την επόμενη ημέρα».
Αλλά δεν ήταν μόνον οι πολιτικοί και οι εκδότες. 
Και άλλα οικονομικά συμφέροντα, όπως η συνεχώς ανερχόμενη, στη δεκαετία του ’50,  βιομηχανία του θεάματος και της διασκέδασης (κυρίως οι εταιρίες παραγωγής κινηματογραφικών ταινών), αντιμάχονταν την έλευση της τηλεόρασης. 
Η κρίση που προκάλεσε στις ΗΠΑ η εμφάνιση της τηλεόρασης, όχι μόνο στα εισιτήρια των κινηματογραφικών αιθουσών αλλά και σε άλλες ψυχαγωγικές δραστηριότητες (θέατρα, νυχτερινά κέντρα, κ.ά) ανησυχούσαν σοβαρά τους επιχειρηματίες.
Στην 25η Έκθεση Θεσσαλονίκης, το 1960, ο Μάνος Ιατρίδης, προϊστάμενος του Τμήματος Γενικής Διαφώτισης της Υπηρεσίας Δημοσίων Σχέσεων της ΔΕΗ, είχε την φαεινή ιδέα να προτείνει την εγκατάσταση και λειτουργία ενός τηλεοπτικού σταθμού, εμβέλειας είκοσι έως τριάντα χιλιομέτρων. Ο γενικός διευθυντής της ΔΕΗ, και προσωπικός φίλος του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, Κώστας Τριανταφυλλίδης χαρακτήρισε την ιδέα «τρελή», ωστόσο κατάλαβε πως θα άρεσε στον πρωθυπουργό. Αμέσως μετά ξεκίνησε η διαδικασία υλοποίησης του δύσκολου εγχειρήματος.  
Το ζήτημα του τεχνικού εξοπλισμού λύθηκε σε συνεργασία με την Philips,  που αποδέχτηκε να στηρίξει με την τεχνογνωσία και τα μηχανήματά της το εγχείρημα. 
Εν συνεχεία κλήθηκε από τις ΗΠΑ ο Ιωάννης Κεσίσογλου, διδάκτoρας επικοινωνίας του Αμερικανικού Πανεπιστημίου Ithaca, που ανέλαβε την ηλεκτρονική εποπτεία του σταθμού με τη συνεργασία δύο τεχνικών προϊσταμένων της ΔΕΗ, του Ανδρέα Κοπέλη και του Γιάννη Γκιώνη. 
Και την 1η Ιουλίου ξεκίνησε η τελευταία φάση του εγχειρήματος που προέβλεπε την ταχύρρυθμη εκπαίδευση των τεχνικών, οι οποίοι μετέβησαν επί ένα εικοσαήμερο στην Αμερικανική βάση στο Ηράκλειο της Κρήτης της Σούδας, όπου λειτουργούσε ήδη τηλεοπτικός σταθμός κλειστού κυκλώματος για τις ανάγκες ψυχαγωγίας της βάσης.
Ως εκφωνήτρια των εκπομπών επιλέχτηκε η υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων της ΔΕΗ στη Θεσσαλονίκη, Έλσα Παπαστεργίου (νυν Λίτσα Φωκίδου), γιατί είχε ωραία σκηνική παρουσία και άρθρωση και αμέσως άρχισαν οι πρώτες δοκιμές ανοιχτού κυκλώματος, που έγιναν με την εποπτεία του μηχανικού ήχου Μικέ Ψαλλίδα και μιας ομάδας Ολλανδών τεχνικών υπό την υψηλή επιστασία του ηλεκτρονικού της Philips, Άρεντ Βούντσμα (Arend Woudsma).
 Σημειωτέον ότι λίγα μέτρα μακρύτερα, στο περίπτερο των ΗΠΑ λειτουργούσε και μια έγχρωμη τηλεόραση κλειστού κυκλώματος. Με αυτό τον τρόπο οι Θεσσαλονικείς επρόκειτο να δουν για πρώτη φορά και έγχρωμη τηλεόραση.
Την 3η Σεπτεμβρίου 1960, στις 8 η ώρα το βράδυ, ο  Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος προηγουμένως είχε εγκαινιάσει την Έκθεση, αφίχτηκε στο περίπτερο της ΔΕΗ για να τονίσει με τη συμβολική παρουσία του τη σημασία του γεγονότος. Την ώρα της άφιξης του βγήκε στον αέρα, η πρώτη εκπομπή ειδήσεων με κάμεραμαν τον Κώστα Μπαλάφα. Στην τρεμάμενη οθόνη εμφανίστηκε η Έλσα Παπαστεργίου η οποία έκανε την πρώτη εκφώνηση: «Εδώ Πρώτος Πειραματικός Σταθμός Τηλεοράσεως Ελλάδος.
 Στο στούντιο εισέρχεται ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής». Εν συνεχεία η κάμερα στράφηκε προς το πρόσωπο του Καραμανλή, ο οποίος απηύθυνε σύντομο αυτοσχέδιο μήνυμα προς το λαό της Βορείου Ελλάδος. Ήταν μια ιστορική στιγμή.
Αμέσως μετά το μήνυμα Καραμανλή, την επίσημη έναρξη λειτουργίας, και τις πρώτες συνεντεύξεις, οι τηλεθεατές αντίκρισαν τον Άλκη Στέα, που παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι του? αυτή ήταν η πρώτη τηλεοπτική εκπομπή. 
Με αυτό τον τρόπο, και για τις επόμενες τρεις εβδομάδες που διήρκεσε η Έκθεση, λειτούργησε ο πειραματικός σταθμός. 
Oι ελάχιστοι Θεσσαλονικείς που είχαν δική τους τηλεόραση βίωσαν την απίστευτη για την εποχή πολυτέλεια να παρακολουθήσουν τις εκπομπές από την πολυθρόνα του σπιτιού τους. Αλλά δεν ήταν οι μόνοι τηλεθεατές. Είχε ληφθεί μέριμνα και είχαν τοποθετηθεί 100 συσκευές τηλεοράσεως σε κεντρικά σημεία της πόλης Γύρω από αυτές, τις τοποθετημένες στο δρόμο συσκευές, γινόταν πανζουρλισμός. Tουλάχιστον 30.000 άτομα την ημέρα υπολογίζονται πως συνωστίζονταν στα πεζοδρόμια για να παρακολουθήσουν το πειραματικό πρόγραμμα, αριθμός που δόθηκε επισήμως από ειδικά συνεργεία, που έκανε τη σχετική μέτρηση, τις ώρες 21.30-22.00, της 17ης  Σεπτεμβρίου 1960. 
Αυτή ήταν ιστορικά και η πρώτη τηλεμέτρηση στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.
Το τρίωρο καθημερινό πρόγραμμα δεν ήταν αμελητέο. 
Ξεκινούσε στις 7.30 το απόγευμα με κουκλοθέατρο και ταινίες μικρού μήκους, συνέχιζε με τις ειδήσεις των οκτώ τις οποίες εκφωνούσε ο Γιώργος Κάρτερ και ο Γιώργος Δάμπασης. 
Ακολουθούσαν διάφορες, ανάλογα με την ημέρα, ζωντανές εκπομπές, όπως: το ελληνικό χορόδραμα υπό τη διεύθυνση της Ραλλούς Μάνου, μια εκπομπή για κυρίες που παρουσίαζε η ηθοποιός Τασσώ Καββαδία με τίτλο «Μια Αθηναία σας ομιλεί», μουσικά ιντερμέδια του ντουέτου Νίκυ Γιάκοβλεφ-Μαίρης Λω, το παιχνίδι γνώσεων του Άλκη Στέα με τίτλο «Τηλεφωνικό παιχνίδι», ταχυδακτυλουργίες και διαγωνισμός νέων ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη. Δεν έλλειψαν οι ζωντανές συνεντεύξεις προσωπικοτήτων-επισκεπτών της έκθεσης τις οποίες έπαιρνε ο Βασίλης Καζαντζής, ανάμεσά τους πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, και σταρ του κινηματογράφου. Αλλά ούτε και οι πρώτες διαφημιστικά προσφερόμενες εκπομπές. 
Η καπνοβιομηχανία Ματσάγγου και η σοκολατοποιΐα Παυλίδου προσέφεραν το παιχνίδι γνώσεων του Άλκη Στέα, για να ακολουθήσουν η χλωρίνη Κλινέξ, που προσέφερε τα ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη και η εριοβιομηχανία «Μηναΐδης-Φωτιάδης» που προσέφερε επιδείξεις μόδας.
Oι εκπομπές από το παταράκι της ΔΕΗ περατώθηκαν με το τέλος της Έκθεσης, ταυτόχρονα όμως  ξεκινούσε  η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης,
Στην  συνεχεια  για  μια τετραετια  παρεμεινε  το  εγχειρημα  με  πειραματικη  εκπομπη  3  η  4  ωρων  ημερησιως.
Μετα  την   εγκατασταση  τηςν κυβερνησεως της  21ης  Απριλιου  οι εκπομπες  αρχισαν  να γινονται  και  στην Αθηνα   απο  τον  σταθμο   των  ενοπλων  δυναμεων  με  διακριτικο  τιτλο Υ.ΕΝ.Ε.Δ    (υπηρεσια  εννημερωσεως  ενοπλων  δυναμεων   και  στηθηκε  και  το ραδιομεγαρο  στην Αγια Παρασκευη.
Το  τηλεοπτικο  προγραμμα  εκεινη  την  εποχη  ξεκινουσε  απο  το  πρωι  και  για  τα  δυο  καναλια   και   τελειωνε  λιγο  μετα  τις  12 το  βραδυ.
Η μεταπολιτευση  βρηκε  την  Ελληνικη  τηλεοραση  με  σχεδον  24ωρο  προγραμμα.

αφισσες του πολεμου για την καταπολεμηση των αφροδισιων νοσηματων

αφισσες  του  πολεμου  για την  καταπολεμηση  των  αφροδισιων  νοσηματων

Orson Bean: Η μαύρη λίστα του μακαρθισμού δεν είναι τίποτα μπροστά στο κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπολύσει η αριστερά σήμερα

Ο θρυλικός Αμερικάνος κωμικός ηθοποιός  Orson   Bean  - πεθερός του αείμνηστου  Andrew   Breitbart  - περιέγραψε τις σύγχρονες εκστρατε...