Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Η αθέατη όψη του κομμουνισμού


Η  αθέατη  όψη  του  κομμουνισμού


Θέμα: Στις 4 ώρες και 40 λεπτά του ντοκιμαντέρ αποκαλύπτεται αναλυτικά το πραγματικό πρόσωπο του Κομμουνισμού. 
Οι Αποκαλύψεις είναι περί του απόλυτου ολοκληρωτισμού, του ψεύτικου παραδείσου, την πείνα και εξαθλίωση του προλεταριάτου, τα πισώπλατα μαχαιρώματα μεταξύ των συντρόφων για την εξουσία κ.α. 
Δεν μιλάει σε αυτό το βίντεο κάποιος κακός φασίστας αλλά τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην Κομμουνιστική σκηνή, έχουμε αποκάλυψη της αθέατης πλευράς του Κομμουνισμού με μάρτυρες τους ίδιους.








Η αρμονία των αριθμών και ο χρυσός αριθμός Φ των Πυθαγορίων

Η  αρμονία  των  αριθμών και ο  χρυσός              αριθμός  Φ  των  Πυθαγορίων


Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ τι πρέπει να ξέρουμε για να εξηγήσουμε στο παιδί αν ρωτήσει και βίντεο

ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ  ΙΕΡΑΡΧΩΝ   τι  πρέπει  να  ξέρουμε  για  να  εξηγήσουμε  στο  παιδί  αν  ρωτήσει και  βίντεο


Κάθε χρόνο, στις 30 Ιανουαρίου, η Χριστιανική Εκκλησία τιμά από κοινού τους τρεις Μεγάλους Πατέρες και Οικουμενικούς Δασκάλους, τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομοο.

Στην Ελλάδα τιμώνται ως προστάτες της εκπαίδευσης και των γραμμάτων.

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών εισήχθη στην εκκλησία στα μέσα του 11ο αιώνα από τον λόγιο και μητροπολίτη Ευχαίτων Ιωάννη Μαυρόποδα (1000-1070), επί  αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Θ' του Μονομάχου (1000-1055). Σκοπός του Μαυρόποδα ήταν να παρουσιάσει τις τρεις εξέχουσες αυτές προσωπικότητες της Χριστιανοσύνης ως τους κατ’ εξοχήν υπερμάχους του τριαδικού δόγματος και να δώσει τέλος στον φατριασμό που σοβούσε στο σώμα της εκκλησίας για το ποιος από τους τρεις ιεράρχες είναι ο σπουδαιότερος. Είναι χαρακτηριστικό ότι την εποχή εκείνη μεγάλος αριθμός ιερωμένων και πιστών είχαν χωριστεί σε τρεις ομάδες: τους Ιωαννίτες, τους Γρηγορίτες και τους Βασιλείτες.

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών, εκτός από τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα, έχει και εκπαιδευτικό στα καθ’ ημάς. Θεωρείται ως η εορτή των ελληνικών γραμμάτων, καθόσον οι τρεις ιεράρχες συνετέλεσαν στην ανάπτυξη της χριστιανική διδασκαλίας, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων.
 Ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας της εορτής των Τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε στις 9 Αυγούστου του 1841 από το ακαδημαϊκό συμβούλιο του Οθωνείου Πανεπιστημίου (νυν Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών) και  πρωτογιορτάστηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1842. Τα επόμενα χρόνια, ο εορτασμός επεκτάθηκε σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.



Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
329 – 390

 Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
Σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες. Η μνήμη του γιορτάζεται σε Ανατολή και Δύση στις 25 Ιανουαρίου.
Ο Γρηγόριος γεννήθηκε το 329 στην Αριανζό, κοντά στη Ναζιανζό της Καππαδοκίας, γι’ αυτό λέγεται και Ναζιανζηνός. Έλαβε χριστιανική αγωγή από τον πατέρα του Γρηγόριο, που ήταν επίσκοπος στη Ναζιανζό, αν και αρχικά ανήκε στην ιουδαΐζουσα αίρεση των Υψισταρίων, και τη μητέρα του Νόννα. Σπούδασε στα πιο ονομαστά πνευματικά κέντρα της εποχής του, στην Καισάρεια, την Αλεξάνδρεια και την Αθήνα, όπου είχε συμμαθητή τον Μέγα Βασίλειο.

Μετά τις σπουδές του γύρισε στη Ναζιανζό, σε ηλικία 30 ετών. Αφού βαπτίστηκε, έφυγε για την έρημο, όπου έγινε μοναχός. Από την έρημο το κάλεσε ο γέρος πατέρας του για να τον βοηθήσει στο ποιμαντικό του έργο και κατ’ απαίτηση των χριστιανών και παρά τη θέλησή του χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Αργότερα, ο Μέγας Βασίλειος, που ήταν αρχιεπίσκοπος στην Καισάρεια, τον χειροτόνησε επίσκοπο, παρά τη θέλησή του και πάλι.

Ο Γρηγόριος δεν έμεινε για πολύ στη θέση αυτή. Μετά τον θάνατο του πατέρα του προτίμησε να φύγει και πάλι στην έρημο. Ήταν, όμως, γνωστός για την αρετή, τη σοφία και την ορθή πίστη του, ώστε οι χριστιανοί της Κωνσταντινούπολης τον κάλεσαν να αναλάβει τον αγώνα εναντίον των Αρειανών, οι οποίοι με τις αιρετικές διδασκαλίες τους είχαν διχάσει το ποίμνιο της Εκκλησίας.

Ο Γρηγόριος δέχτηκε, μετέβη στην πρωτεύουσα κι έστησε το πνευματικό στρατηγείο του στο μικρό ναό της Αγίας Αναστασίας. Εκεί εκφώνησε τους περίφημους πέντε θεολογικούς λόγους του ενάντια στους αρειανόφρονες, για τους οποίους ονομάστηκε Θεολόγος. Το 381 συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη Β' Οικουμενική Σύνοδος για να καταδικάσει τους οπαδούς του Μακεδονίου, οι οποίοι αμφισβητούσαν τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, για ακόμη μία φορά τον Άρειο και να συμπληρώσει το Σύμβολο της Πίστεως. Τα μέλη της συνόδου τον ανακήρυξαν πρόεδρό της και ταυτόχρονα τον εξέλεξαν αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Όμως, ορισμένα μέλη της Συνόδου, που εμφανίστηκαν καθυστερημένα στις εργασίες της, αμφισβήτησαν την εκλογή του και ο Γρηγόριος δεν δίστασε να παραιτηθεί και να επιστρέψει στην έρημο, αφού προηγουμένως εκφώνησε τον περίφημο «Συντακτήριο Λόγο» του. Εκεί πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του, με προσευχή, μελέτη και συγγραφή.

Το πλούσιο συγγραφικό του έργο χωρίζεται σε:

Λόγους (αντιαιρετικούς, εόρτιους, εγκωμιαστικούς κλπ)
Επιστολές (διασώζονται 246)
Ποιήματα (θεολογικά και ιστορικά)
Το θρησκευτικό δράμα «Χριστός Πάσχων», που αποδιδόταν σ’ αυτόν, είναι έργο αρκετά μεταγενέστερο.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος κοιμήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 390, σε ηλικία 61 ετών.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
347 – 407

 Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Εξέχουσα προσωπικότητα της Χριστιανοσύνης, Μέγας Πατέρας της Εκκλησίας, Οικουμενικός Δάσκαλος κι ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο τον Θεολόγο. Η Εκκλησία τον ονόμασε Χρυσόστομο για την ωραιότητα των λόγων του, ενώ για τη ρητορική δεινότητα ονομάστηκε «Δημοσθένης του Χριστιανισμού».

Ο Ιωάννης γεννήθηκε στην Αντιόχεια (σημερινή Αντάκια Τουρκίας) το 347. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία και ανατράφηκε με τη φροντίδα της μητέρας του Ανθούσας. Σπούδασε ρητορική κοντά στον φημισμένο δάσκαλο της εποχής Λιβάνιο. Ο δάσκαλός του τον εκτιμούσε τόσο πολύ για την ευφυΐα και τη ρητορική του δεινότητα, που έλεγε πως θα τον άφηνε διάδοχό του στη σχολή, αν δεν τον είχαν κερδίσει οι Χριστιανοί.

Μετά τις σπουδές του δικηγόρησε για λίγο στην Αντιόχεια και στη συνέχεια έφυγε για την έρημο, όπου ασκήτευσε. Το 381 επανήλθε στην Αντιόχεια για να χειροτονηθεί διάκονος και αργότερα πρεσβύτερος. Κατά τη διάρκεια της ιεροσύνης του διακρίθηκε για την ερμηνεία των Γραφών, το κήρυγμα και την ποιμαντική του δράση. Σύντομα, η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της Αντιόχειας και στα τέλη του 397 κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να διεκδικήσει τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Στις 15 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, η Ενδημούσα Σύνοδος των επισκόπων τον εξέλεξε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης, παρά την αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεόφιλου, που προωθούσε τον δικό του υποψήφιο. Ενθρονίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 398.

Πρώτος του στόχος ήταν η αναδιοργάνωση της Εκκλησίας, καθώς πίστευε ότι η ηθική εξυγίανση της κοινωνίας προϋπέθετε την εξυγίανση του κλήρου και των αρχόντων. Τα κηρύγματά του επισήμαναν τις εκτροπές όλων των κοινωνικών τάξεων και διακήρυσσαν την ανάγκη επιστροφής στο αυθεντικό περιεχόμενο της χριστιανικής ζωής, ιδιαίτερα των κληρικών και των αρχόντων. Έτσι, ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο ότι θα ερχόταν σε σύγκρουση με πολλούς από τους  εκκλησιαστικούς και πολιτικούς άρχοντες της εποχής του. Δεν δίστασε να αντιταχθεί και προς την αυτοκράτειρα Ευδοξία, με αποτέλεσμα να εξοριστεί δύο φορές. Στη δεύτερη εξορία του, καθ’ οδόν προς τα Κόμανα του Πόντου πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου του 407, σε ηλικία 60 ετών.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναδείχθηκε σε μέγιστο εκκλησιαστικό συγγραφέα. Το έργο του είναι εντυπωσιακό, τόσο σε έκταση, όσο και σε θεολογική πληρότητα. Αποτελείται από ομιλίες, πραγματείες και επιστολές. Το πιο γνωστό έργο του στον πολύ κόσμο είναι η Θεία Λειτουργία (Λειτουργία του Χρυσοστόμου), που τελείται κατά κύριο λόγο κάθε Κυριακή στις Εκκλησίες.

Η  μνήμη του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου εορτάζεται στις 13 Νοεμβρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 13 Σεπτεμβρίου από την Καθολική Εκκλησία. Επιπλέον, η  Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Ανακομιδή των Λειψάνων του στις 27 Ιανουαρίου και μαζί με την Καθολική Εκκλησία τους Τρεις Ιεράρχες στις 30 Ιανουαρίου.





Μέγας Βασίλειος
330 – 379

 Μέγας Βασίλειος
Εξέχουσα προσωπικότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, σπουδαίος ιεράρχης και κορυφαίος θεολόγος, γι’ αυτό και ανακηρύχτηκε Άγιος και Μέγας. Είναι ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες. Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου από τους Ορθοδόξους (14 Ιανουαρίου απ’ όσους ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο) και στις 2 Ιανουαρίου από τους Καθολικούς. Η μνήμη του συνεορτάζεται στις 30 Ιανουαρίου, κατά την εορτή των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τους δύο άλλους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.
Ο Βασίλειος γεννήθηκε το 330 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας (νυν Καϊσερί Τουρκίας) και ήταν γιος του ποντίου ρήτορα (δικηγόρου της εποχής) Βασιλείου και της Εμμέλειας, η μνήμη της οποίας τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μαζί με του υιού της Βασιλείου. Στην οικογένεια εκτός από το Βασίλειο υπήρχαν άλλα οκτώ ή εννέα παιδιά. Μεταξύ αυτών, ο Γρηγόριος, ο μετέπειτα σπουδαίος θεολόγος, γνωστός ως Γρηγόριος Νύσσης. Η γιαγιά του Μακρίνα ήταν κόρη χριστιανού μάρτυρα και μαζί με τη μητέρα του Εμμέλεια έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χριστιανικού χαρακτήρα του Βασιλείου.
Μετά τα εγκύκλια μαθήματα που πήρε στην πατρίδα του, στάλθηκε στο Βυζάντιο για ευρύτερες σπουδές. Το 351 πήγε στην Αθήνα, όπου ανθούσαν ακόμη τα γράμματα και οι τέχνες. Σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία, αστρονομία, γεωμετρία, ιατρική, φυσική κ.ά. Στην Αθήνα γνωρίστηκε με τον Ιουλιανό, μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου και αργότερα μεγάλο πολέμιο του Χριστιανισμού, και τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, με τον οποίο τον συνέδεσε μια ιερή και ισόβια φιλία.
Μετά τις σπουδές του στην Αθήνα επέστρεψε το 351 στην Καισάρεια, όπου άσκησε το επάγγελμα του ρήτορα, όπως και ο πατέρας του. Πολύ γρήγορα ξεκίνησε ένα πνευματικό ταξίδι στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Μεσοποταμία και τη Συρία, για να γνωρίσει τους ασκητές και να σπουδάσει τον μοναχισμό. Τόσο πολύ γοητεύτηκε από την αυστηρή ασκητική ζωή, ώστε πήγε στον Πόντο και έζησε μοναχός στην έρημο για μια πενταετία (357-362).
Σκόπευε να μείνει οριστικά εκεί, αν δεν επισυνέβαινε ο θάνατος του επισκόπου Καισαρείας Ευσέβιου. Ο λαός της Καισαρείας ζήτησε να τον διαδεχθεί ο Βασίλειος και μετά την εκλογή του αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Καισάρεια. Παρέμεινε για εννέα χρόνια επίσκοπος Καισαρείας και άφησε σπουδαίο έργο, που αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές. Ίδρυσε μια σειρά από φιλανθρωπικά ιδρύματα, που έγιναν γνωστά ως «Βασιλειάδα», η οργάνωση των οποίων για την περίθαλψη των φτωχών και των ασθενών αποτέλεσε υπόδειγμα πνευματικής προσφοράς και κοινωνικής δράσης.
Ο Βασίλειος ήταν αλύγιστη ψυχή μπροστά σε κάθε είδους κοσμική εξουσία. Κάποτε, ο αυτοκράτορας Ουάλης, που υποστήριζε τους Αρειανούς, του έστειλε τον επίτροπό του Μόδεστο. Ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος τον φοβέρισε με δήμευση της περιουσίας του, εξορία και μαρτυρικό θάνατο. Ατάραχος, ο Βασίλειος απάντησε:
– «Λίγα τριμμένα ρούχα και κάμποσα βιβλία αποτελούν όλη μου την περιουσία· επομένως δεν φοβάμαι τη δήμευση. Την εξορία δεν τη λογαριάζω, γιατί σ’ αυτόν τον κόσμο είμαι παρεπίδημος. Ούτε τα μαρτύρια φοβούμαι, γιατί τον θάνατο θεωρώ ως ευεργέτη, επειδή θα με οδηγήσει πιο γρήγορα στον Θεό.»
– «Κανένας άλλος επίσκοπος δεν μου μίλησε έτσι», είπε θυμωμένος ο Μόδεστος.
– «Δεν θα μίλησες ποτέ με πραγματικό επίσκοπο», του ανταπάντησε ο Βασίλειος.
Ο Μέγας Βασίλειος υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας, με καθοριστική συνεισφορά στη διατύπωση του δόγματος της Αγίας Τριάδας, ενώ συνέταξε και Θεία Λειτουργία («Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου»). Τα έργα του διακρίνονται σε δογματικά, αντιαιρετικά, ασκητικά, πρακτικά, ομιλίες και επιστολές.
Σε όλη τη σύντομη ζωή του αγωνίστηκε για την ενότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, που μαστιζόταν στην εποχή του από θεολογικές έριδες σχετικά τις δοξασίες του Αρείου. Πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379 σε ηλικία 49 ετών και τάφηκε με μεγάλες τιμές.

ΣΤΟ   2ο  λεπτό  αρχίζει   η  διήγηση     (μεχρι  εκείνη  την  στιγμή  έχει  ψαλμωδίες)




Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Πώς θα γίνετε αγρότες των πόλεων

Πώς θα γίνετε αγρότες των πόλεων


Αστική γεωργία είναι η πρακτική της καλλιέργειας, επεξεργασίας και διανομής τροφίμων σε, ή γύρω από, ένα χωριό, κωμόπολη ή πόλη.
H αστική γεωργία μπορεί να περιλαμβάνει επίσης κτηνοτροφία,υδατοκαλλιέργεια, αγρο-δασοκομία και κηπουρική. Οι δραστηριότητες αυτές εμφανίζονται και σε περιαστικές περιοχές.
Καθώς η αστική ανάπτυξη επεκτείνεται προς την επαρχία, παρακάμπτει συχνά μικρά κομμάτια καλλιεργήσιμου εδάφους, που παραμένουν για γεωργική χρήση. Αυτές οι αστικές δραστηριότητες καλλιέργειας έχουν μεγέθη που κυμαίνονται από μικρούς οικιακούς κήπους μέχρι μικρές εμπορικές επιχειρήσεις μεταξύ 200 και 1000 τετραγωνικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων και των θερμοκηπίων.

Η αστική γεωργία γενικά εφαρμόζεται για απόκτηση εισοδήματος ή για παραγωγή τροφίμων, παρόλο που σε ορισμένες κοινότητες ο κύριος σκοπός εφαρμογής της είναι η αναψυχή, η χαλάρωση και η ανάπλαση του περιβάλλοντος.
Η αστική γεωργία υπό τη μορφή δραστηριοτήτων ποικίλης κλίμακας όπως σε πάρκα, σε ελεύθερους χώρους, σε ιδιωτικούς κήπους, σε ταράτσες ή οπουδήποτε αλλού είναι λιγότερο θεαματική και καλλωπιστική, όμως δεν παύει να συνιστά έναν παράγοντα απορρύπανσης και θετικής επίπτωσης στο αστικό μικροκλίμα.

Η αστική γεωργία σαν μαζική δραστηριότητα στην Ελλάδα είναι μάλλον άγνωστη. Όμως, είναι γεγονός ότι στις περισσότερες χώρες διεθνώς αποτελεί πλέον ένα αστικό κίνημα. Αποτελεί την αντιπρόταση στα μεγάλα ταξίδια που πραγματοποιούνται για τα γεωργικά προϊόντα ώστε να φτάσουν από τον τόπο παραγωγής στα σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς μας. Η γεωργία σε πόλεις και κωμοπόλεις δεν είναι μια νέα ιδέα – η αστική γεωργία έχει εφαρμοστεί εδώ και αιώνες. Μορφές αστικής γεωργίας συναντάμε και σε αρχαίους πολιτισμούς όπως οι Αιγύπτιοι και οι Ίνκας.
Το νέο στοιχείο που υπάρχει σήμερα είναι οι επιλογές που είναι διαθέσιμες για τους αγρότες των πόλεων και οι διαφορετικοί τρόποι που χρησιμοποιεί κυριολεκτικά ο καθένας, ανεξάρτητα από τον τύπο ή το μέγεθος του σπιτιού του, για να παράγει τρόφιμα για τον εαυτό του. Η τάση που επικρατεί τελευταία είναι να παροτρυνθούν οι κάτοικοι των πόλεων να κάνουν κομμάτι της καθημερινότητάς τους την παραγωγή τροφής. 

Με αφορμή αυτήν την τάση προτείνουμε ορισμένες ιδέες αστικής γεωργίας για ερασιτέχνες:

Αειοφόρος καλλιέργεια (Περμακουλτούρα) στην αυλή σας

H Περμακούλτουρα, είναι ο συνειδητός σχεδιασμός και η διατήρηση παραγωγικών, αγροτικών οικοσυστημάτων που έχουν την ποικιλομορφία, τη σταθερότητα και την αντοχή των φυσικών οικοσυστημάτων. Είναι η αρμονική ενσωμάτωση του τοπίου και των ανθρώπων – παρέχοντάς τους τροφή, ενέργεια, κατοικία και άλλες υλικές και μη υλικές ανάγκες κατά τρόπο βιώσιμο. Η μόνιμη καλλιέργεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί στα αστικά, προαστιακά και αγροτικά περιβάλλοντα, και σε όλα τα κλίματα. Αυτός ο τύπος καλλιέργειας είναι κατάλληλος στα προάστια, όπου υπάρχουν μεγαλύτερες αυλές και κήποι. Η ιδέα είναι η δημιουργία ενός βιώσιμου οικοσυστήματος μέσα στην ίδια την αυλή σας. Με το συνδυασμό των φυτών, των ζώων και του μικροκλίματος προσπαθήστε να δημιουργήσετε ένα βιώσιμο οικοσύστημα, που θα σας παρέχει ένα μέρος για να χαλαρώσετε, να ευχαριστηθείτε και ενδεχομένως να συλλέξετε την τροφή σας.

Ένα κοτέτσι στη αυλή σας


Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να μειώσετε την εξάρτησή σας από τη βιομηχανική γεωργία και τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες εκτρέφονται πολλά κοτόπουλα και άλλα ζώα, είναι να μειώσετε τις αγορές κρέατος, παράγοντας το δικό σας. Φτιάξτε ένα κοτέτσι στην αυλή σας. Η εκτροφή πουλερικών είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να μπείτε γρήγορα και εύκολα στην αστική γεωργία, χωρίς να ξοδέψετε πολλά χρήματα και χωρίς να διαθέτετε πολύ χώρο όπως στην κηπουρική. Τα κοτόπουλα απαιτούν σχετικά λίγο χώρο και λίγη φροντίδα σε σχέση με το ποσό των αυγών και του κρέατος που παράγουν.

Κηπουρική σε δοχεία

Ίσως ο πιο δημοφιλής τρόπος για τους κατοίκους των πόλεων για να ασχοληθούν με την κηπουρική. Η κηπουρική σε δοχεία (γλάστρες, ζαρντινιέρες, κλπ), είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να μετατρέψει ένα μικρό υπαίθριο χώρο, ένα μπαλκόνι, ή το πρεβάζι ενός παράθυρου σε μια μικρή φάρμα. Απλά με την καλλιέργεια φαγώσιμων φυτών σε δοχεία, οι αγρότες των πόλεων μπορούν να παράγουν πολλά φρέσκα λαχανικά και βότανα για τον εαυτό τους, χωρίς πολλά χρήματα ή πολλή δουλειά. Μπορείτε να εκμεταλλευτείτε πολλούς διαθέσιμους χώρους καθώς τα φυτά σε δοχεία μετακινούνται εύκολα. Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε διαθέσιμους χώρους στο εσωτερικό του σπιτιού σας, αν λύσετε το πρόβλημα του φωτισμού.

Κηπουρική σε παρτέρια

Η κηπουρική σε παρτέρια, είναι συνήθως παρόμοια με την κηπουρική σε δοχεία, αλλά σε μια ελαφρώς μεγαλύτερη κλίμακα. Πολλά διαμερίσματα και μεζονέτες έχουν μεγάλες βεράντες που βλέπουν πάνω από τη γειτονιά και, το σημαντικότερο έχουν καλή πρόσβαση σε ηλιακό φως. Αυτοί οι χώροι μπορούν να μετατραπούν σε μικρούς κήπους που μπορούν να καλλιεργηθούν με διάφορες μεθόδους. Μπορείτε να δημιουργήσετε χτιστά παρτέρια και σε συνδυασμό με φορητές ζαρντινιέρες και κρεμαστές γλάστρες να δημιουργήσετε ένα τρισδιάστατο αστικό αγρόκτημα στη βεράντα σας.

Πολυκαλλιέργεια σε μικρούς κήπους

Εκείνοι που διαθέτουν ένα πολύ μικρό χώρο για την καλλιέργεια τροφίμων μπορούν να χρησιμοποιήσουν μεθόδους πολυκαλλιέργειας για να μεγιστοποιήσουν τις αποδόσεις και την ποικιλία στις καλλιέργειες τους. Με απλά λόγια, πολυκαλλιέργεια είναι η ανάμειξη των φυτών μέσα σε έναν κήπο για να έχουμε πολλά φυτά (και καλλιέργειες), με τη μία. Καλλιεργώντας μαρούλια, δίπλα σε καλαμπόκια για παράδειγμα, μπορείτε να κερδίσετε μεγαλύτερη ποσότητα τροφίμων σε ένα μικρό χώρο. Το ίδιο θα πετύχετε αν συνδυάσετε αναρριχώμενα φυτά σε μια πέργκολα με θαμνώδη φυτά φυτεμένα στη βάση της πέργκολας. Αυτή η εντατική μέθοδος δίνει υψηλές αποδόσεις σε μικρούς χώρους, αλλά απαιτεί πολύ καλό υπόστρωμα και τακτική λίπανση στο έδαφος ώστε να είναι αρκετά εύφορο για τα φυτά.

Κομπόστ

Η κομποστοποίηση μπορεί να γίνει σχεδόν οπουδήποτε και οι περισσότερες κουζίνες μπορούν να εξοικονομήσουν το 30% ή περισσότερο των απορριμμάτων τους με λιπασματοποίηση. Οι παραδοσιακοί κάδοι κομποστοποίησης σε εξωτερικούς χώρους μπορούν να ανεφοδιάζουν τον κήπο με θρεπτικά πρόσθετα εδάφους σε μόνιμη βάση.
Ακόμη και οι κάδοι κομποστοποίσης εσωτερικών χώρων που λειτουργούν με σκουλήκια αλλά και οι μικροί κομποστοποιητές κουζίνας μπορούν να προσθέσουν κομπόστ στον κήπο σας. Όποια μέθοδο και να εφαρμόσετε, η κομποστοποίηση είναι ο καλύτερος βιολογικός, φυσικός τρόπος για να βελτιώσετε το έδαφος σε οποιοδήποτε τύπο κήπου.

Μανιτάρια

Η καλλιέργεια φαγώσιμων μανιταριών είναι από τις πιο φιλικές προς το περιβάλλον καλλιέργειες επειδή ενθαρρύνει τη διατήρηση των δασικών οικοσυστημάτων. Τα μανιτάρια είναι μια εξαιρετική πηγή πρωτεϊνών, που τα καθιστά εναλλακτική λύση στο κόκκινο κρέας, και μερικά έχουν φαρμακευτική αξία. Τα περισσότερα είδη καλλιεργούμενων φαγώσιμων μανιταριών δεν απαιτούν ιδιαίτερες συνθήκες και ούτε επίσης μεγάλους χώρους. Έτσι ανάλογα με την ποικιλία μπορείτε να καλλιεργήσετε μανιτάρια σε λίγα τετραγωνικά, στην αυλή, στον κήπο, σε μια αποθήκη, στο γκαράζ, στο υπόγειο, ακόμα και μέσα στο σπίτι στην κουζίνα ή στο μπάνιο.

Μελισσοκομία

Μια άλλη εναλλακτική λύση για αστική γεωργία είναι η μελισσοκομία. Πολλοί διατηρούν κυψέλες με μελίσσια σε αυλές, σε ανθόκηπους, ακόμα και σε ταράτσες για να παράγουν δικό τους μέλι. Αν και πολλοί είναι εκείνοι που αντιδρούν σε μια τέτοια πρακτική, με το επιχείρημα ότι το μέλι δεν πρέπει να παράγεται σε περιοχές με αυξημένη ρύπανση. Ωστόσο, όταν οι πόλεις διαθέτουν μεγάλα πάρκα, κοινοτικούς κήπους και ιδιωτικά παρτέρια, το μέλι δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα εκείνο που παράγεται στην ύπαιθρο, λένε οι ειδικοί, συμπληρώνοντας επίσης ότι οι μέλισσες συντελούν στη γονιμοποίηση των αστικών κήπων και στη βιολογική ποικιλομορφία. Μπορείτε να δοκιμάσετε στην ταράτσα του σπιτιού σας, ακόμα ίσως και στο μπαλκόνι σας οι πιο θαρραλέοι.

Οι παραπάνω ιδέες βέβαια αφορούν μόνο τους ερασιτέχνες αγρότες των πόλεων, ή αν θέλετε αυτούς που θέλουν να λογίζονται τέτοιοι. Οπωσδήποτε για να εξασφαλίσει κανείς αγροτικό εισόδημα σε αστική περιοχή χρειάζεται να επενδύσει περισσότερο σε χώρο, χρόνο και ενέργεια.

29 Ιανουαρίου Ο θάνατος του Ιωάννου Μεταξά

Λίγα  λόγια   για  το  ποιός  ήταν




O Ιωάννης Μεταξάς είναι ο Εθνικός Κυβερνήτης της Ελλάδας (1936- 1941), που διαμόρφωσε την ουδέτερη εξωτερική πολιτική της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και με δικτατορική διακυβέρνηση αντιστάθηκε στα φασιστικά καθεστώτα Ιταλίας και Γερμανίας με το σύνθημα «Για τους Έλληνες Υπέρ την Νίκη η Δόξα».

H μεγαλύτερη στιγμή της ζωής του είναι τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 και η απάντηση που έδωσε στο ιταμό τελεσίγραφο, που του επέδωσε ο Ιταλός Πρέσβυς Εμμανουέλε Γκράτσι, στην οικία του στην Κηφισιά, ζητώντας του να επιτρέψει την διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων από το ελληνικό έδαφος. 

Η απάντηση του Ιωάννη Μεταξά «Alors c' est la guerre» (επομένως έχουμε πόλεμο), με την οποία κήρυξε τον υπέρ βωμών και εστιών πόλεμο, ενάντια στην Ιταλία, μία απόφαση που είχε πάρει μόνος του τον Μάρτιο του 1939, έχει μείνει στην ιστορία ως το "ΟΧΙ" των Ελλήνων στο φασισμό και την υποδούλωση της πατρίδας τους. Ο αγώνας, η ανδρεία και ο ηρωισμός ανδρών και γυναικών έως τις 6 Απριλίου 1941, άλλαξαν την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας. 

Ο Ιωάννης Μεταξάς (1871-1941) κεφαλληνιακής καταγωγής, υπήρξε ένας διορατικός στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης (statesman),  διακεκριμένος επιτελικός αξιωματικός, με ικανότητα αιφνιδιασμού του εχθρού και γνώστης διπλωματικών χειρισμών. Ένας κατ' εξοχήν πνευματικός άνθρωπος, του οποίου το όνομα έχει μείνει στην ελληνική και στην παγκόσμια ιστορία, για την αντίσταση της Ελλάδος κατά του Αξονος.. 

Ως άνθρωπος  είχε τη φήμη προσώπου με ιδιαίτερο ήθος, πάθος για την πατρίδα του και σεβασμό στην ιστορία της. Τον διέκρινε  συναισθηματικός πλούτος, οξυδέρκεια, διορατικότητα και ευθύτητα κρίσεως, αναλυτική φιλοσοφική σκέψη, αγάπη για διάλογο και άμεση πρακτική αντίδραση, αφού είχε εξαντλήσει τα θέματα με τους ειδήμονες. Πραγματοποίησε τις εκάστοτε αποφάσεις του με  γενναιότητα και αυταπάρνηση, αποφασιστικότητα, μέτρο και  σταθερότητα. Ευπατρίδης, αριστοκράτης και οπαδός του πλατωνισμού. Προ πάντων υπήρξε άνθρωπος του πνεύματος, λάτρης της φύσεως, της μουσικής και των εικαστικών τεχνών, αφοσιωμένος σύζυγος και τρυφερός οικογενειάρχης και πατέρας.
   
Τίμησε τον όρκο του σαν αξιωματικός στους Βαλκανικούς Πολέμους και ποτέ δεν ανέμειξε τον στρατό στην πολιτική ή στη δικτατορία. Με διορατικό πνεύμα προείδε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με επιτελικό πνεύμα και πρόνοια σε όλους τους τομείς, οργάνωσε την στρατιωτική και ηθική άμυνα της Ελλάδας και την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική της. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που έκανε τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936, σε συνεννόηση και συνεργασία με τον βασιλέα Γεώργιο Β'. Ο περιορισμός των κομουνιστών, όπως και κάθε αυστηρό μέτρο που έλαβε κατά την δικτατορική διακυβέρνηση, είχε σχέση με την ετοιμασία και την ολοκλήρωση της άμυνας της Ελλάδος και την άρτια στρατιωτική προπαρασκευή. Η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, της οποίας ήταν αρχηγός,  είχε στόχο την εθνική ομοψυχία, την κοινωνική και ηθική ετοιμασία και την εθελοντική οργάνωση των νέων για την άμυνα. 

Η απάντηση που έδωσε στον Γκράτσι, ήταν για τους Έλληνες το έναυσμα, για να συνταχθούν με φρόνημα και πειθαρχία και να αγωνισθούν με ηρωισμό, ενωμένοι για τα ιδεώδη της φυλής.



και  η  διαθήκη  του


Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

50 Ευρωπαϊκά Μουσεία on-line

50 Ευρωπαϊκά Μουσεία on-line

gold bracelet



Painting from the tomb chapel of Nebamen: fragment of polychrome tomb-painting divided into two registers. In the upper register a herd of cattle is brought to Nebamen; in front of the cattle the herdsmen bow down to a standing scribe who records the produce. The vertical hieroglyphic caption is damaged, and only a few-phrases can be read. In the lower register a man drives cattle towards some seated scribes. Two horizontal registers of hieroglyphs survive above.

Ψυχική υγεία: προσεγγίσεις – Προβληματισμοί

Ψυχική υγεία:  προσεγγίσεις – Προβληματισμοί

ψυχικη υγεια 24γραμματαjpgΨυχική υγεία: Σύγχρονες προσεγγίσεις – Προβληματισμοί

ΟΛΗ   Η   ΕΡΓΑΣΙΑ    ΣΕ  pdf   EΔΩ
Φραγκίσκος Ν Κολίσης, Γεώργιος Παπαδημητρίου, Ελευθέριος Λύκουρας, Αθανάσιος Δουζένης, Χρήστος Θελερίτης, Εμμανουηλ Κάττουλας, Τίνα Γκαράνη – Παπαδάτου, Αντώνιος Πολίτης, Πολυξένη Σκαλτσή, Μαρίνα Οικονόμου-Λαλιώτη, Μαρία Βερονίκη Καρύδη, Ιωάννης Χειλάκος, Νίκη Ελένη Νομίδου, Λεονάρδος Σκόρδος, Μανίνα Τερζίδου, Δόμνα Τσακλακίδου, Ιωάννης Α Λιάππας, Αννα Κοκκέβη, Μαρία Τζινιέρη-Κοκκώση, Σπύρος Μανουσέλης, Τιτίκα Σάλλα, and Ευγενία Άννα Λεωνίδου-Σακαλή, Ψυχική υγεία: Συγχρονες προσεγγίσεις – Προβληματισμοί. Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Αθήνα, 2011, 2011, p. 199.
Περίληψη
Η ψυχική διαταραχή, η οποία αντανακλά μια κοινωνική παθολογία και είναι αποτέλεσμα των αλληλεπιδράσεων του ψυχο-βιολογικού υποστρώματος και του φυσικού περιβάλλοντος, έχει αποδειχθεί πως αυξάνεται σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε τώρα. Τι γνωρίζουμε όμως για το πλήθος των ψυχικών διαταραχών, τη βιολογική τους βάση και τις πολλαπλές προσεγγίσεις που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας για τη θεραπεία τους; Πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία τους ψυχικά ασθενείς; Τι προσπάθειες γίνονται για την επανένταξή τους; Το Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών & Βιοτεχνολογίας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, στην προσπάθειά του να αξιοποιήσει σε θέματα υγείας τις νέες εξελίξεις των βιολογικών ερευνών στη «Συστημική & Υπολογιστική Βιολογία», συνεργάζεται με την Ειδική Μονάδα Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και Επαγγελματικής Επανένταξης (ΕΜΑΕΕ) του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ). Καρπός της συνεργασίας αυτής είναι, μεταξύ άλλων, η οργάνωση ενός κύκλου ομιλιών (από 12-01 έως 23-02-2010) με γενικό τίτλο: Ψυχική Υγεία: Σύγχρονες προσεγγίσεις – Προβληματισμοί στον οποίο συμμετείχαν η Α΄ και η Β΄ Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στον παρόντα τόμο περιλαμβάνονται οι ομιλίες όλων των διαπρεπών επιστημόνων που συμμετείχαν στον ανωτέρω κύκλο με στόχο να παρουσιάσουν τις σύγχρονες απόψεις τους στον τομέα της ειδικότητάς τους και να ευαισθητοποιήσουν το κοινό για τις ψυχικές διαταραχές, πολλές από τις οποίες δικαίως θεωρούνται ασθένειες του πολιτισμού μας.
Περιεχόμενα:
    1) Διαλύοντας τον μύθο του γενετικού προκαθορισμού 2) Γενετική των ψυχικών διαταραχών 3) Το βιοψυχοκοινωνικό πρότυπο και η διασύνδεση της ψυχιατρικής με άλλες ιατρικές ειδικότητες 4) Επικινδυνότητα και ψυχική διαταραχή 5) Στρες και κατάθλιψη 6) Αγχώδεις διαταραχές και διαταραχή πανικού 7) Θέματα ηθικής και δεοντολογίας στην ψυχιατρική 8) Ψυχική υγεία στην τρίτη ηλικία 9) Συμβουλευτική ψυχολογία 10) Το στίγμα της ψυχικής ασθένειας και ο φαύλος κύκλος των επιπτώσεών του 11) Ψυχοκοινωνική και επαγγελματική αποκατάσταση 12) Η δημιουργία και η λειτουργία συλλόγων αυτοβοήθειας και αυτοδιαχείρισης ασθενών 13) Η ανάπτυξη συλλόγων των ληπτών ψυχιατρικών υπηρεσιών και των οικογενειών τους: ο δρόμος για κοινωνική ενσωμάτωση 14) H ιστορική αναδρομή της δημιουργίας του Σωματείου Ληπτών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας «Αυτοεκπροσώπηση» 15) Ουσιοεξαρτήσεις: η κατάσταση στην Ελλάδα 16) Θεραπεία της ουσιοεξάρτησης 17) Γενικές αρχές θεραπευτικής αντιμετώπισης στην ουσιοεξάρτηση και τον αλκοολισμό 18) Η ευθραυστότητα της εφηβείας και οι συμπεριφορές κινδύνου 19) Ποιότητα ζωής: εννοιολογική προσέγγιση 20) Εγκέφαλος και κοινωνία: οι αρνητικές συνέπειες της «μετάφρασης» του επιστημονικού λόγου σε κοινωνική πρακτική 21) Ψυχική συνάντηση δύο δημιουργών: Caspar Friedrich και Mark Rothko 22) Ψυχασθένεια και Λογοτεχνία: σχέσεις αμφίδρομες

Εκδότης:     Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Αθήνα, 2011
Σελίδες:     199

ΠΗΓΗ    24grammata.com/ free ebook

ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ



ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ
ΚΑΖΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΑΘΗΝΑ 2010
Θέμα τής παρούσας διπλωματικής είναι ΄Μετάφραση και Ερμηνευτικά σχόλια των Μηχανικών τού Αριστοτέλη΄. Τα Μηχανικά είναι μια μικρή πραγματεία η οποία μας έχει παραδοθεί σαν κείμενο πού περιέχεται στο Αριστοτελικό Corpus. Aποτελεί (απ’ όσα μέχρι σήμερα γνωρίζουμε) το πρώτο κείμενο στην Ιστορία του Δυτικού πολιτισμού όπου βρίσκονται καταγραμμένα ερωτήματα και απαντήσεις σχετικά με την Μηχανή, τις μηχανικές επινοήσεις, και τις τεχνολογικές τους εφαρμογές. Αποτελείται από μια εισαγωγή η οποία δίνει έμφαση στον θαυμαστό χαρακτήρα των μηχανών και συγχρόνως προβάλλει τον κύκλο και μια χαρακτηριστική ιδιότητα της κυκλικής κίνησης σαν βασική εξήγηση του τρόπου λειτουργίας των περισσοτέρων γνωστών μηχανών. Ακολουθούν διατυπωμένες υπό μορφή συζητήσεως, 35 απορίες οι περισσότερες από τις οποίες ασχολούνται με τον τρόπο λειτουργίας των μηχανών. Σε αυτές διερευνάται η δυνατότητα να εξηγηθεί η λειτουργία τους μέσω της αναγωγής στην ιδιότητα πού έχει το σημείο της περιφέρειας ενός μεγαλύτερου κύκλου να κινείται ταχύτερα από το σημείο της περιφέρειας ενός μικρότερου κύκλου, όταν οι δύο κύκλοι είναι ομόκεντροι και κινούνται με την ίδια γωνιακή ταχύτητα.

Σύγχρονα φάρμακα από φυσικές πρώτες ύλες

Σύγχρονα φάρμακα από φυσικές πρώτες ύλες


Μανώλης Μιτάκης
Φαρμακοποιός

Η φύση υπήρξε η κυριότερη πηγή φαρμάκων για πάρα πολλούς αιώνες. Ακόμη και σήμερα περισσότερο από το 25% των φαρμάκων που διατίθενται στην αγορά προέρχεται από τη φύση.
Όπως είναι γνωστό από τη Φαρμακολογία, τα Φάρμακα δεν επιφέρουν νέες λειτουργίες στον οργανισμό. Απλά τροποποιούν την ένταση των υπαρχουσών, μέσω επίδρασης στους βιοχημικούς μηχανισμούς που ήδη υπάρχουν στο σώμα.
Επομένως κανένα φάρμακο δεν κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει η φύση. Απλά το κάνει καλύτερα, ή για την ακρίβεια καταλληλότερα. Με βάση την αρχή αυτή, για να συντεθεί ένα Φάρμακο, θα πρέπει πρώτα να γίνει γνωστή η βιοχημική οδός που διαταράχθηκε, και να παρακολουθηθούν τα φυσικά μόρια του οργανισμού που προσπαθούν να επιδιορθώσουν την διαταραχή.

Τα μόρια αυτά δεν βιοσυντίθενται απαραίτητα στον οργανισμό. Κάποια από αυτά προσλαμβάνονται με την τροφή (πχ Βιταμίνες, ανόργανα άλατα). Έτσι, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι όλα τα Φάρμακα μοιάζουν με ουσίες που ήδη υπάρχουν στη φύση. Με βάση το σκεπτικό αυτό, ακόμα και το πιο συνθετικό φάρμακο κρύβει ένα κομμάτι της φύσης μέσα του. Το Φάρμακο όμως δεν αποτελείται μόνο από την φαρμακευτική (δηλαδή την βιολογικά ενεργή) ουσία. Χωρίς τα έκδοχα, τις ουσίες δηλαδή που στην κυριολεξία «πιλοτάρουν» την πορεία του Φαρμάκου στον οργανισμό δεν θα υπήρχαν ούτε Φάρμακα, ούτε Φαρμακευτική.
Ακόμη και σήμερα τα περισσότερα έκδοχα προέρχονται από φυσικές πρώτες ύλες. Την ίδια στιγμή που από τα εργαστήρια βγαίνουν συνεχώς νέα μόρια που εξοπλίζουν τη φαρέτρα της Ιατρικής, τα παλιά γνωστά Φάρμακα φυσικής προέλευσης περνούν στην κοσμητολογία. Τα φαρμακευτικά καλλυντικά (Cosmeceuticals) είναι πλέον γεγονός και η φαρμακευτική κοσμητολογία συναγωνίζεται την κλινική φαρμακολογία για να προσδώσει επιστημονικό υπόβαθρο ως προς την
δράση των καλλυντικών (evidence based pharmaceutical cosmetology) .
Από την άλλη μεριά, πολλά γνωστά φυσικά προϊόντα καταγράφονται ως
OTC φάρμακα. Εάν προσθέσει κανείς στα παραπάνω τα επιτεύγματα της βιοτεχνολογίας, από την διάθεση των
προβιοτικών μέχρι την διάθεση θρομβολυτικών φαρμάκων καθώς και βρώσιμων εμβολίων, τότε μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η φύση εχει κάνει ένα δυναμικό come back ως προς την επιρροή της στο σχεδιασμό μοντέρνων φαρμάκων.


ΕΘΝΟΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑ



ΑΓΧΟΣ
- Να τρίψουμε φύλλα φασκομηλιάς σ’ ένα ποτήρι κρασί και να το πιούμε.

ΑΔΕΝΟΠΑΘΕΙΑ
- Παίρνουμε 100γρ. λιναρόσπορο, δεμένο σε πανί, 100γρ. γλυκάνισο και 50γρ. κύμινο. Τα βράζουμε όλα μαζί σ’ ένα κιλό νερό. Από αυτό το ρόφημα πίνουμε ένα ποτήρι του κρασιού πρωί και βράδυ.
- Γίνονται και επαλείψεις με αμυγδαλόλαδο στο μέρος που είναι ο πόνος.
- Παίρνουμε 50γρ. γόμα κερασιάς, 50γρ. μαστίχα, 50γρ. κανέλα, 100γρ. ζάχαρη κι ένα κυπαρισσόμηλο. Τα βράζουμε σε 2 ½ κιλά μαύρο κρασί, ώσπου να μείνει το 1 ½ κιλό και πίνουμε ένα κρασοπότηρο πριν από το φαγητό.

ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΟΥΡΑ
- Σε ένα κιλό νερό, μέσα σε πήλινο τσουκάλι, βράζουμε 10-15 γραμμάρια δροσερά φύλλα κουμαριάς και πίνουμε 1-2 φλιτζάνια τσαγιού την ημέρα.

ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ
- Βράζουμε 50γρ. αχλαδόριζα, λίγα κρεμμυδότσουφλα και 1 κιλό μαύρο κρασί και πίνουμε ένα ποτήρι του κρασιού κάθε μέρα.

ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΧΟΥ
- Παίρνουμε μερικά χαρούπια, τριαντάφυλλα και βάλσαμο και τα βράζουμε όλα μαζί με κρασί. Αν πιούμε μερικές φορές θα σταματήσει η αιμορραγία.

ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ (εσωτερικές και εξωτερικές)
- Σε 1 κιλό νερό βράζουμε 30-50 γραμμάρια δροσερά φύλλα καστανιάς και πίνουμε 1-2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα, μέχρι να σταματήσει η αιμορραγία.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 5-10 γραμμάρια φύλλα μυρτιάς και πίνουμε 1-2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 5-10 γραμμάρια ξερό φλοιό κανέλλας και πίνουμε 1 φλιτζάνι τσαγιού τη μέρα.
- Βγάζουμε το χυμό 5-6 λεμονιών και το πίνουμε σε τρεις δόσεις τη μέρα (πρωί-μεσημέρι-βράδυ), μετά το φαγητό.
- Μπορούμε να φάμε από 1 πιατάκι φράουλες, πρωί-μεσημέρι-βράδυ ή να πιούμε 3-4 φλιτζάνια τσαγιού χυμό φράουλας τη μέρα.

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ
- Παίρνουμε από μια δρακοντιά τους σπόρους και καταπίνουμε από έναν πρωί-μεσημέρι-βράδυ και θα γίνουμε καλά.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 20-30 γραμμάρια δροσερά φύλλα βάτου και πίνουμε 1-2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα πριν από το φαγητό.
- Ξεραίνουμε τα κοτσάνια (ποδίσκους) από τους καρπούς της μελιτζάνας, τους κοπανίζουμε στο γουδί και χρησιμοποιούμε αυτή τη σκόνη, για τοπική χρήση πάνω στις αιμορροΐδες.
- Παίρνουμε δροσερές, ανθισμένες κορυφές δενδρολίβανου, τις κοπανίζουμε στο γουδί μέχρι να γίνουν πολτός. Τον πολτό αυτό τον 2-3 φορές τη μέρα ή και τη νύκτα σαν κατάπλασμα εξωτερικά.
- Μέσα σ’ ένα κιλό νερό βράζουμε 50-60 γραμμάρια σπόρους κυδωνιού και κάνουμε πάνω στις αιμορροΐδες τοπικές πλύσεις.
- Παίρνουμε φύλλα φλώμου 10-15 γραμμάρια τα βράζουμε μέσα σε μισό κιλό γάλα και μετά τα βάζουμε σαν μαλακτικά επιθέματα πάνω στις αιμορροΐδες.

ΑΚΜΗ
- Μέσα σ’ ένα κιλό νερό βράζουμε 30-50 γραμμάρια φύλλα, βλαστούς ή και άνθη μαϊντανού. Με αυτό το υγρό πλένουμε καλά-καλά το πρόσωπό μας πρωί-μεσημέρι-βράδυ, καθημερινά, μέχρι να καθαρίσει το πρόσωπό μας από την ακμή.

ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΟΥΡΩΝ
- Πίνουμε ρόφημα από γάλλιο ή μπελαντόνα.

ΑΛΑΤΑ
- Βράζουμε σέλινο σε νερό και πίνουμε κάθε μέρα ένα ποτήρι του νερού.

ΑΜΟΙΒΑΔΕΣ
- Να τρώμε αντράκλα, ή μαϊντανό, ή ρόδια, ή σκόρδα, χωρίς να κάνουμε κατάχρηση.
- Να πάρουμε λουμπούνια ξερά και να καταπίνουμε από ένα κάθε πρωί-μεσημέρι-βράδυ, αφού πρώτα τους βγάλουμε μ’ ένα μαχαίρι το ματάκι. Σε κάμποσες μέρες θα αφοδεύσουμε τις αμοιβάδες.

ΑΜΥΓΔΑΛΙΤΙΔΑ
- Αν πονάει ο λαιμός και αν είναι ερεθισμένες οι αμυγδαλές ψήνουν λιναρόσπορο κοπανισμένο και τον βάζουν κατάπλασμα εξωτερικά στο λαιμό, τυλίγοντας τον μ’ ένα μάλλινο ύφασμα.
- Για τις ερεθισμένες αμυγδαλές κάνουν γαργάρες με λεμόνι και αλατόνερο.
- Βουτούν, επίσης, ένα βρεγμένο δάχτυλο του χεριού στο αλάτι και τις τρίβουν ελαφρά με αυτό.
- Βράζουμε φύλλα αγκινάρας και κάνουμε κατάπλασμα στο λαιμό.

ΑΝΟΡΕΞΙΑ
- Βράζουμε κάθε πρωί 3 κλωνιά ύσωπο. Βάζουμε ζάχαρη και το πίνουμε ως ρόφημα.

ΑΝΩΜΑΛΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ή ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΕΡΙΟΔΟΥ (Εμμηνόρροια)
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-20 γραμμάρια ανθισμένες κορυφές θυμαριού και πίνουμε 1-2 φλιτζάνια του τσαγιού τη μέρα, μέχρι να τακτοποιηθεί ή περίοδος.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 30-50 γραμμάρια δροσερά ή ξερά φύλλα, βλαστούς ή και άνθη φασκομηλιάς. Πίνουμε 1-3 φλιτζάνια του τσαγιού, τη μέρα, ανάλογα με την ανωμαλία της περιόδου.
- Μέσα σε 1κιλό νερό βράζουμε 20-30 γραμμάρια δροσερά ή ξερά φύλλα, βλαστούς ή και άνθη από δίκταμο. Πίνουμε 2-3 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.

ΑΡΘΡΙΤΙΚΑ
- Παίρνουμε 1 κιλό σκόρδα καθαρισμένα. 100γρ. λάδι, 50γρ. λουλάκι μπουγάδας και μ’ αυτό κάνουμε επαλείψεις στις αρθρώσεις.
- Παίρνουμε 12 κοκκινοπιπεράκια, 2 κρασοπότηρα ακάθαρτο πετρέλαιο, 1 κρασοπότηρο οινόπνευμα, 4 κλωνιά φασκόμηλο. Τα αφήνουμε τρεις νύχτες έξω και μ’ αυτί κάνουμε εντριβές στα πόδια.
- Τρώμε βραστή τσουκνίδα με λάδι και λεμόνι, χωρίς αλάτι.

ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΩΝ (ΑΛΩΠΕΚΙΑ)
- Παίρνουμε χυμό από δροσερά παντζάρια, βάζουμε μέσα και λίγο χυμό φρέσκου λεμονιού και πίνουμε πρωί-μεσημέρι-βράδυ, καθημερινά, από ένα φλιτζάνι τσαγιού.
- Καθαρίζουμε τα μαλλιά μας καλά με λούσιμο, μία φορά την εβδομάδα, και μετά κάνουμε μασάζ στη ρίζα της τρίχας επί 15-20 λεπτά με καθαρό λάδι ελιάς. Την ίδια θεραπεία μπορούμε να κάνουμε με δαφνόλαδο ή ρυζέλαιο ή με μυαλό από βοδινά κόκαλα.

ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΩΣΗ
- Βοηθούν οι αγκινάρες, ή ο ιβίσκος, ή το τίλιο, ή τα πράσα, ή τα κρεμμύδια ή και τα σκόρδα.

ΑΫΠΝΙΑ
- Πίνουμε ρόφημα από θυμάρι ή χαμομήλι ή λεβάντα.

ΒΗΧΑΣ
-Βράζουμε καλά σκορπιδόχορτο και πίνουμε κάθε πρωί 1 φλιτζάνι.

ΒΡΟΓΧΙΤΙΔΑ
- Βράζουμε λιναρόσπορο, αρμπαρόριζα και μήλα. Τα σουρώνουμε και πίνουμε 1 νεροπότηρο μεσημέρι και βράδυ.

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
- Κοπανίζουμε φύλλα από ροδάκινα. Ύστερα, τα στρώνουμε πάνω σε ένα ζεστό τούβλο ή πάνω σ’ ένα ζεστό κρεμμύδι και τα βάζουμε πάνω σε όποιο μέρος πονάει.

ΔΑΓΚΩΜΑ ΣΚΥΛΟΥ
- Παίρνουμε φύλλα αγριοσυκιάς και τα κοπανίζουμε, τα ανακατεύουμε με μέλι και το μείγμα αυτό το βάζουμε πάνω στην πληγή.
- Κοπανίζουμε το σπόρο της τσουκνίδας, με λίγο αλάτι και το βάζουμε πάνω στην πληγή.
- Κοπανίζουμε καρύδια με αλάτι και μέλι και τα βάζουμε πάνω στην πληγή.

ΔΥΝΑΜΩΤΙΚΑ
- Ωφελούν πολύ τα μπιζέλια, ή τα φρέσκα φασόλια, ή το σπανάκι.
- Τρώμε μαϊντανό, ή ωμό φρέσκο αυγό, ή ανθόγαλο.

ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ
- Κοπανίζουμε καλά ένα κουταλάκι του γλυκού γλυκάνισο, ένα κουταλάκι του γλυκού γαρύφαλλα κι ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλλα. Βάζουμε αυτή τη σκόνη μέσα σε ζεστό νερό, την πίνουμε και θα ενεργηθούμε.
- Κόβουμε κάθε μέρα λίγες κορυφές από βασιλικό και βάζουμε και λίγο λάδι ελιάς και τις τρώμε σαν σαλάτα.
- Τρώμε, καθημερινά, το φλοιό 1-2 πορτοκαλιών ή να τον βράζουμε μέσα σε 2 φλιτζάνια νερό και να το πίνουμε σαν τσάι.
- Πίνουμε, κάθε μέρα, 2-3 φλιτζάνια του καφέ χυμό φρέσκιας ντομάτας ή να τρώμε 400-500 γραμμάρια φρέσκιες ντομάτες.
- Τρώμε, καθημερινά, 3-4 δροσερά αγγούρι ή να πίνουμε το χυμό τους.
- Τρώμε, καθημερινά, πολλά φρέσκα ή ξερά σύκα.
- Παίρνουμε σπόρους από αραβόσιτο (καλαμπόκι), τους καβουρδίζουμε στο τηγάνι, τους κοπανίζουμε στο γουδί καλά-καλά μέχρι να γίνουν σκόνη. Αυτή τη σκόνη κάνουμε καφέ 2-3 φορές τη μέρα.

ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΡΗΣΗ
- Καβουρντίζουμε στο τηγάνι 100γρ. κανναβούρι, το κοπανίζουμε καλά, το δένουμε σ’ ένα μαντήλι και το βυθίζουμε σε 1 κιλό νερό, Το νερό θ’ ασπρίσει σαν το γάλα. Απ’ αυτό πίνουμε 1 ποτήρι το πρωί και 1 το βράδυ.
- Βράζουμε σκορπιδόχορτο και πίνουμε 1 ποτήρι το πρωί και 1 το βράδυ.

ΔΥΣΜΗΝΟΡΡΟΙΑ
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 15 γραμμάρια ανθισμένες κορυφές μέντας και πίνουμε 2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 100 γραμμάρια πικραμύγδαλα, φλοιό και ψίχα μαζί, και πίνουμε 2 φλιτζάνια τσαγιού ημερησίως.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10 γραμμάρια άνθη χαμομηλιού και πίνουμε 3 φλιτζάνια του τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-20 γραμμάρια απήγανο και πίνουμε 2 φλιτζάνια του καφέ τη μέρα.

ΕΓΚΑΥΜΑ
- Βράζουμε σε ½ κιλό μαύρο καρσί ½ κιλό κερασόφυλλα. Αφού βράσουν καλά, βγάζουμε τα φύλλα και τα βάζουμε πάνω στο έγκαυμα.
- Βράζουμε καλά 4 αυγά, παίρνουμε τους κρόκους και τους τηγανίζουμε. Με το λάδι, που θα βγάλουν κάνουμε επαλείψεις.

ΕΜΕΤΟΙ
- Τρώμε μια κουταλιά της σούπας πετιμέζι, φτιαγμένο από σταφύλια.

ΕΡΠΗΣ
- Παίρνουμε χυμό από άνθη του πανσέ και τον βάζουμε πολλές φορές τη μέρα πάνω στον έρπη.
- Παίρνουμε χυμό από κοπανισμένους σπόρους δάφνης και μ’ αυτόν κάνουμε πάνω επαλείψεις πάνω στο δέρμα με τον έρπη.
- Παίρνουμε χυμό λεμονιού και κάνουμε, καθημερινά και πολλές φορές τη μέρα, επαλείψεις στο δέρμα με τον έρπη.

ΕΥΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ
- Ζυμώνουμε 1 κρόκο αυγού με λίγο καφέ και κάνουμε χάπια στο μέγεθος του ρεβιθιού. Από αυτά παίρνουμε 3 την ημέρα (πρωί-μεσημέρι-βράδυ).
- Ξεραίνουμε φύλλα συκιάς, τα κάνουμε σκόνη και την πίνουμε με νερό.
- Παίρνουμε μια κουταλιά μέλι με μοσχοκάρυδο μέσα σε λίγο τσάι.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-20 γραμμάρια φύλλα βάτου και πίνουμε 2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.
- Κοπανίζουμε μοσχοκάρυδο, κανέλλα, μαστίχα, γαρύφαλλα, σκόρδο, πιπέρι και μαύρη σταφίδα και τρώμε από λίγο, κάθε μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 15-20 γραμμάρια άνθη αλθαίας και πίνουμε 2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 15-20 γραμμάρια φύλλα γερανιού και πίνουμε 3 φλιτζάνια του τσαγιού τη μέρα.
- Πίνουμε 1 ποτήρι του νερού χυμό φράουλας, 2 φορές τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-20 γραμμάρια ρίζες μαϊντανού και πίνουμε 4 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 15 γραμμάρια φύλλα και βλαστούς από δροσερό σέλινο και πίνουμε 3 φλιτζάνια του τσαγιού ημερησίως.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 1-2 κυδώνια καθαρισμένα σε φέτες, μέχρι να πολτοποιηθούν από το βράσιμο. Πίνουμε από τον πολτό αυτό 1 φλιτζάνι του τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-20 γραμμάρια φύλλα κουμαριάς και πίνουμε 1 φλιτζάνι τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-15 γραμμάρια φλοιό ή φύλλα καστανιάς δροσερά και πίνουμε 2-3 φλιτζάνια τσαγιού την ημέρα.

ΖΑΛΑΔΕΣ
- Αν κάποιος έχει αδυναμία, ζαλάδες και νιώθει εξάντληση σωματική του δίνουν να τρώει μέλι και ανθόγαλο και ένα ωμό αυγό κάθε μέρα.
Μέλι, αυγά κι ανθόγαλο αν τρώγεις κάθε μέρα
Γιατρούς κι αρρώστιες σίγουρα όλους τους κάνεις πέρα.
- Χτυπάμε λίγο ζαχαροκάντιο με αυγό. Βράζουμε λίγο βασιλικό και ρίχνουμε το νερό μέσα στο μίγμα. Πίνουμε κάθε μέρα 1 ποτήρι του κρασιού.

ΖΑΧΑΡΟ
- Για το σάκχαρο είναι καλό το ζουμί από τις φρέσκιες κορυφές της ελιάς που βράζουμε σε νερό. Πίνουμε τρεις φορές την ημέρα ένα ποτήρι του κρασιού.

ΙΛΑΡΑ
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 12-15 γραμμάρια ρίζες από μάραθο και πίνουμε 1 φλιτζάνι του τσαγιού, καθημερινά.
- Παίρνουμε δροσερές ρίζες από άνηθο, τις κοπανίζουμε καλά-καλά στο γουδί να πολτοποιηθούν και πίνουμε, καθημερινά, 3 κουταλιές της σούπας από αυτόν τον πολτό.
- Πάνω στα εξανθήματα της ιλαράς βάζουμε, εναλλάξ, πολλές φορές τη μέρα δροσερά φύλλα λάχανο.

ΚΟΨΙΜΟ ΑΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ
- Άμα κοπούμε από μαχαίρι παίρνουμε φρέσκο ψωμί ή ξερό, το βρέχουμε με κρασί και το δένουμε πάνω στην τομή και θα γιάνουμε.
- Παίρνουμε ξερά φύλλα φασκομηλιάς και δενδρολίβανου (αρισμαρί), τα καίμε να γίνουν στάχτη. Από αυτή τη στάχτη βάζουμε πάνω στην πληγή, την δένουμε και θα γίνουμε καλά.

ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ
- Ωφελούν τα πολλά βραστάρια από φασκόμηλο ή τσάι του βουνού, ή δίκταμο, ή τίλιο ή και βασιλικό.
- Οι άντρες ζεσταίνουν μαύρο κρασί με μαυροπίπερο και το πίνουν ή ζεσταίνουν ρακή με ζάχαρη.
- Σε περιπτώσεις σοβαρού κρυολογήματος με πόνους στην πλάτη και το στήθος και ακροαστικά κάνουν εντριβές με πρωτόρακη και παίρνουν βεντούζες κούφιες ή κοφτές (σε σοβαρότερες καταστάσεις), για να ξεθυμάνει το κρύο.
- Βράζουν ξινόχοντρο και πίνουν (αλεσμένο σιτάρι και ξινισμένο γάλα).
- Παίρνουμε 1 πλάκα καμφορά, την κάνουμε σκόνη και την ρίχνουμε μέσα σ’ ένα αδειανό μπουκάλι. Ρίχνουμε, επίσης, 1 κουταλιά μαύρο πιπέρι τριμμένο και 300γρ. ρακή και τα ανακατεύουμε. Μ’ αυτό κάνουμε εντριβές εκεί που πονάμε.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
- Η τσουκνίδα εντείνει την κυκλοφορία του αίματος και ωφελεί στις παραλύσεις γενικότερα. - Βραστή τσουκνίδα με λάδι και λεμόνι είναι ευεργετική στην υγεία του σώματος και στην κυκλοφορία του αίματος.

ΚΥΣΤΙΤΙΔΑ
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 25-30 γραμμάρια φύλλα μέντας και πίνουμε 1 φλιτζάνι τσαγιού τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 25-30 γραμμάρια τσουκνίδας και πίνουμε 2 φλιτζάνια του καφέ τη μέρα.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-20 γραμμάρια ρίζες από αγριάδα. Πίνουμε 2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.
- Να τρώμε, καθημερινά, πολύ πεπόνι ή να πίνουμε 1-2 ποτήρια του νερού χυμό πεπονιού.

ΛΕΙΧΗΝΕΣ
- Παίρνουμε 1 κουταλιά κατράμι, 50γρ. κερί και 50γρ. λάδι. Τα βράζουμε και κάνουμε αλοιφή. Μ’ αυτή αλείφουμε το μέρος όπου υπάρχει η λειχήνα.

ΛΕΥΚΩΜΑ ΝΕΦΡΩΝ
- Παίρνουμε ½ κιλό πατάτες, 1 κιλό αγριάδα, ½ κιλό μαϊντανό και 100γρ. σκορπιδόχορτο. Τα βράζουμε σε 2 κιλά νερό και πίνουμε 1 νεροπότηρο το πρωί και 1 το βράδυ.

ΜΑΓΟΥΛΑΔΕΣ (ΠΑΡΩΤΙΤΙΔΑ)
- Αν το παιδί έχει μαγουλάδες του ζωγραφίζουν με μαύρο μολύβι ένα αστέρι στο κάθε μάγουλο.

ΜΑΚΡΟΖΩΙΑ
- Ωφελούν το σκόρδο, ή το κρεμμύδι, ή το φασκόμηλο.

ΜΑΛΑΘΡΑΚΑΣ (ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ)
- Ψήνουμε ξερό κρεμμύδι στη χόβολη, το κοπανίζουμε ζεστό όπως είναι και το βάζουμε επάνω στο σπυρί.

ΜΟΛΥΝΣΗ ΑΠΟ ΣΠΥΡΙΑ
- Παίρνουμε λίγη χιώτικη μαστίχα και θειάφι μασούρι. Τα κοπανίζουμε να γίνουν σκόνη κι έπειτα τα ρίχνουμε σε 100γρ λάδι και τα χτυπούμε ώσπου να γίνουν αλοιφή. Μ’ αυτήν κάνουμε επαλείψεις.
- Μπορούμε να κάνουμε αλοιφή με λάδι και θειάφι.

ΜΥΡΜΗΓΚΙΕΣ
- Παίρνουμε λάδι της ελιάς και αλείφουμε τα χέρια μας και από πάνω πασπαλίζουμε, πολλές φορές, κοπριά προβάτου. Οι μυρμηγκιές θα μαραθούν και θα πέσουν.

ΟΡΜΗΓΚΟΙ (ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ)
- Παίρνουμε βασιλικό ξερό, μυρτιά και φασκομηλιά και τα βράζουμε καλά , για μία ώρα, με κρασί ίσαμε να μείνει το ένα τέταρτο του κρασιού. Από αυτό δίνουμε στον άρρωστο να πίνει μια φλυτζάνα πρωί-βράδυ και σε λίγες ημέρες θα αφοδεύσει τα σκουλήκια.
- Κάθε πρωί νηστικός να τρώμε λίγες σκελίδες σκόρδο και σε λίγες μέρες θα φύγουν τα σκουλήκια.
- Κοπανίζουμε βάλσαμο και ροδακινόφυλλα, τα βράζουμε με ξύδι. Τα βάζουμε πάνω στον ομφαλό και τα σκουλήκια θα φύγουν.
- Να κοπανίσουμε καλά-καλά ροδακινόφυλλα και να τα βάλουμε σε ίση ποσότητα λάδι και σε ίση ποσότητα κρασί και να τα βράσουμε καλά-καλά όλα μαζί. Έπειτα, να βάλουμε το κατάπλασμα στο στομάχι και θα γίνουμε καλά.
- Παίρνουμε καρύδια και σύκα και απίγανο και τα τρώμε και τα τρία μαζί, πολλές φορές τη μέρα.

ΟΥΛΙΤΙΔΑ
- Ωφελούν τα ραπανάκια ή πορτοκάλια.

ΠΑΡΩΝΥΧΙΔΕΣ
- Βράζουμε 1 κιλό κάστανα και στο ζεστό νερό βυθίζουμε τα δάκτυλά μας και οι παρωνυχίδες πέφτουν.

ΠΕΤΡΕΣ ΚΥΣΤΕΩΣ
- Ωφελεί πολύ η βρασμένη τσουκνίδα.

ΠΕΤΡΕΣ ΝΕΦΡΩΝ
- Ωφελούν οι αγκινάρες, ή οι τσουκνίδες βρασμένες.
- Να βράσουμε ασκρολύμπους (γούλες), να φάμε τα χόρτα και το ζουμί τους να το πίνουμε τρία πρωινά νηστικοί και οι πέτρες θα φύγουν με τα ούρα.

ΠΕΤΡΕΣ ΧΟΛΗΣ
- Βράζουμε 100γρ. σκορπιδόχορτο μαζί με ½ κιλό μαϊντανό με ρίζες και προσθέτουμε 10 ρεβίθια με ανάλογο νερό. Πίνουμε 1 κρασοπότηρο το πρωί και 1 το βράδυ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΠΩΣΗ
- Ρόφημα από δεντρολίβανο.1 ποτήρι του νερού κάθε φορά που νιώθουμε κόπωση.
- Ενδείκνυται ρόφημα από βρασμένες τσουκνίδες.

ΠΟΝΟΔΟΝΤΟΣ
- Κάνουμε γαργάρες με ρακή, κι αν κουνάει το δένουμε με μεταξωτή κλωστή και με απότομο τράβηγμα το ξεριζώνουνουμε.
- Βράζουμε μέλι, αλάτι και άγριο δαδί και μ’ αυτό κάνουμε γαργάρες.
- Βράζουμε ξύδι, αλάτι και μέλι και μ’ αυτό κάνουμε γαργάρες.
- Κοπανίζουμε βάλσαμο ξερό, μέχρι να γίνει σκόνη, ανακατεύουμε την βαλσαμόσκονη με δυνατό ξύδι και δίνουμε στον ασθενή να πιει μερικές φορές, το πρωί, νηστικός.
- Βράζουμε τη ρίζα του σπαραγγιού με ξύδι και με αυτό το ζουμί κάνουμε πλύσεις στο στόμα πολλές φορές, για αρκετή ώρα.
- Παίρνουμε σκόρδο και το ψήνουμε στα κάρβουνα. Ύστερα, πιάνουμε μια σκελίδα ζεστή και την βάζουμε πάνω στο πονεμένο δόντι. Αν είχε μέσα μικρόβιο θα ψοφήσει.
- Κοπανίζουμε φύλλα κολοκυθιάς, βάζουμε και λίγο δυνατό ξύδι και όλα μαζί τα βάζουμε πάνω στο πονεμένο δόντι.
- Ξεραίνουμε στο φούρνο αρισμαρί (δεντρολίβανο) και φύλλα τσουκνίδας. Τα κοπανίζουμε όλα μαζί, μέχρι να γίνουν σκόνη. Με αυτή τη σκόνη τρίβουμε δόντια και ούλα και θα γίνουμε καλά.

ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ
- Πίνουμε ρόφημα από θυμάρι και μέντα.
- Βράζουμε σε ένα τσικάλι μπόλικο ξύδι, ύστερα βουτάμε μέσα στο ζεστό ξύδι μια μαντήλα τση κεφαλής και τυλίζουμε με το ζεστό ξύδι το κεφάλι όποιου πονεί.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ
- Βράζουμε μαγιάτικα τριαντάφυλλα με κρασί και μ’ αυτό κάνουμε πλύσεις.
- Δένουμε σ’ ένα μαντήλι βρασμένα τριαντάφυλλα στο κρασί και πολύ χλιαρά τα βάζουμε πάνω στο μάτι.
- Παίρνουμε ροδοπέταλα, τα κοπανίζουμε καλά και τα σφίγγουμε. Το ζουμί τους το ανακατεύουμε με μητρικό γάλα και βάζουμε μέσα στα πονεμένα μάτια μερικές σταγόνες απ’ αυτό.
- Παίρνουμε δροσερά πλατανόφυλλα, τα βρέχουμε με κρασί και τα βάζουμε πάνω στα πονεμένα μάτια.
- Παίρνουμε χαμομήλι και το κοπανίζουμε, το ανακατεύουμε με έναν κρόκο αυγού. Έτσι, φτιάχνουμε μια αλοιφή και τη βάζουμε στο κούτελο εκείνου που πονούνε τα μάτια του.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΑ ΝΕΦΡΑ
- Αν μας πονάνε τα νεφρά μας θα πρέπει να κοπανίσουμε ραπανόσπορο (σπόρο από ραπανάκια) μέχρι να γίνει αλεύρι. Τον ανακατεύουμε με ξύδι και μέλι και πίνουμε μερικές φορές, μέχρι να γίνουμε καλά.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ
- Ζεσταίνουν στην χόβολη ένα βίσσαλο (πυρότουβλο), το τυλίγουν σ’ ένα μάλλινο ύφασμα και το βάζουν εκεί που πονούν.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ
- Κατάπλασμα με κοπανισμένο λιναρόσπορο.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ
- Παίρνουμε δυνατό ξύδι, το βράζουμε καλά και ύστερα ρίχνουμε μέσα αλεύρι και το ανακατεύουμε ίσαμε να γίνει χυλός. Αυτό το ζεστό χυλό βάζουμε τριγύρω στο λαιμό μας κι από πάνω ένα πανί.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ
- Παίρνουμε αλάτι και πιπέρι, τα κοπανίζουμε καλά μέχρι να γίνουν σκόνη και κάθε πρωί με λίγες σταγόνες λεμόνι τρώμε από λίγο, για 40 ημέρες.

ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ
- Σβήνουμε μέσα σε 2 κιλά νερό ένα ζεστό κομμάτι ατσάλι βάρους ½ κιλού περίπου. Αυτό επαναλαμβάνεται τρεις φορές, δηλαδή τρεις φορές θερμαίνεται το ατσάλι και τρεις φορές σβήνεται στο νερό. Από αυτό το νερό πίνουμε 1 κρασοπότηρο τρεις φορές την ημέρα, πριν από το φαγητό, και για όσο χρόνο υπάρχει το πρόβλημα.
- Ωφελούν, επίσης, οι σπόροι κολοκύθας, τα κρεμμύδια, τα αυγά, τα καρύδια, τα μπιζέλια, τα κουκιά, το συκώτι του βοδιού και ο μαϊντανός.

ΠΥΡΕΤΟΣ
- Βάζουμε πάνω στο κούτελο (μέτωπο) ένα βρεγμένο μαντήλι με ξύδι και ρακή.

ΡΕΥΜΑΤΙΣΜΟΙ ΑΡΘΡΩΣΕΩΝ
- Βοηθούν τα βλαστάρια με μαντζουράνα.

ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ
- Να τρώμε σέλινο 100-300 γραμμάρια ημερησίως ή να βράζουμε μέσα σε 1 κιλό νερό 30 γραμμάρια ρίζες από σέλινο και να πίνουμε 1 φλιτζάνι του καφέ τη μέρα.
- Να τρώμε καρότο 300-400 γραμμάρια ή να πίνουμε 2 φλιτζάνια από το χυμό του ημερησίως.
- Να τρώμε καρπούζι, ή γεράνιο, ή βατόμουρα, ή βατόριζα.
- Με φύλλα ευκαλύπτου και καρυδιάς κάνουμε ρόφημα και πίνουμε 1 ποτήρι την ημέρα.
- Βράζουμε 100 κορφές βάτου τρυφερές, σε 1 κιλό νερό, και πίνουμε κάθε πρωί νηστικοί 1 ποτήρι του κρασιού. Αποφεύγουμε καθετί γλυκό και τρώμε το μαύρο ψωμί.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 40-50 γραμμάρια φύλλα με άνθη αψιθιάς και πίνουμε 1 φλιτζάνι τσαγιού τη μέρα.

ΣΚΑΣΙΜΟ ΧΕΙΛΙΩΝ
- Επάλειψη από ψημένο κυδώνι.

ΣΠΥΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟΥ
- Κάνουμε επάλειψη του προσώπου με νερό, που μέσα σ’ αυτό έχουν σβηστεί καμένα σίδερα.

ΣΤΡΑΜΠΟΥΛΗΓΜΑ
- Το στραμπούληγμα στο πόδι αντιμετωπίζεται με ζεστό ποδόλουτρο με σαπούνι και ειδικό μασάζ. Έπειτα, δένει μ’ ένα χοντρό ύφασμα το σημείο εκείνο και ο παθών μένει για μερικές ημέρες σε ακινησία και γίνεται καλά.

ΣΥΝΑΧΙ
- Πίνουμε ρόφημα από άγριο τριαντάφυλλο.

ΤΟΝΩΣΗ ΟΡΑΣΗΣ
- Ωφελούν πολύ τα καρότα ή ο άνηθος.

ΤΟΝΩΤΙΚΑ ΜΑΛΛΙΩΝ
- Βράζουμε φασκόμηλο, ή δεντρολίβανο, ή τσουκνίδα, ή φύλλα καρυδιάς και μ’ αυτό το νερό ξεπλένουμε τα μαλλιά μας μετά το λούσιμο.

ΤΡΕΜΟΥΛΑ
- Πίνουμε ρόφημα από φασκόμηλο.

ΤΡΙΧΟΦΥΪΑ
- Πλύσιμο με νερό, που έχουμε βράσει με δενδρολίβανο.

ΥΓΙΕΙΝΗ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ
- Αν μυρίζει το στόμα μας παίρνουμε τριαντάφυλλα ξερά, τα κοπανίζουμε ώστε να γίνουν σκόνη και τρίβουμε με αυτή τη σκόνη τα δόντια μας. Έτσι, το στόμα μας θα μυρίζει όμορφα.
- Επίσης μπορούμε να μασήσουμε γαρύφαλλο (μπαχαρικό) ή δυόσμο φρέσκο.

ΦΑΡΥΓΓΙΤΙΔΑ
- Κάνει καλό ζεστή ρακή με ζάχαρη.
- Ωφελεί το αγριμόνιο, ή το πράσο ή και το σκόρδο.

ΧΙΟΝΙΣΤΡΕΣ
- Παίρνουμε χυμό από ξυσμένη πατάτα, τον ανακατεύουμε με αλάτι και μ΄ αυτό το μίγμα κάνουμε μασάζ κι επαλείψεις πάνω στις χιονίστρες.
- Μέσα σ’ ένα κιλό νερό βράζουμε 10-20 γραμμάρια φύλλα από σέλινο και ρίζες. Πίνουμε 2 φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα.
- Παίρνουμε ένα βολβό από κρεμμύδι και τον ξύνουμε καλά. Το ξύσμα αυτό το βάζουμε πάνω στις χιονίστρες και κάνουμε μασάζ, για αρκετή ώρα.

ΨΕΙΡΕΣ
- Βράζουμε νερό της θάλασσας και λουμπούνια μαζί και με αυτό το νερό λουζόμαστε πολλές φορές και θα ψοφήσουν οι ψείρες.
- Παίρνουμε τη χολή του προβάτου, την ανακατεύουμε με κρασί και με αυτό αλείφουμε το κεφάλι μας.
- Παίρνουμε δροσερά φύλλα κισσού, τα κοπανίζουμε και τα σφίγγουμε. Το ζουμί αυτό το αναμιγνύουμε με μέλι και αλείφουμε το κεφάλι μας, για να ψοφήσουν οι ψείρες.

ΨΩΡΑ
- Παίρνουμε θειάφι, αλάτι και μπλε (μπλάβη) πέτρα σε ίση ποσότητα. Τα κοπανίζουμε όλα μαζί καλά καλά. Τα ανακατεύουμε με λάδι και τα βάζουμε να βράσουν σε φωτιά, τόσο ώστε να γίνουν πηχτή αλοιφή. Με αυτή την αλοιφή αλείφουμε το ψωριασμένο μέρος και θα γιάνει.
- Μέσα σε 1 κιλό νερό βράζουμε 10-15 γραμμάρια ανθισμένα φύλλα φασκομηλιάς και πίνουμε 2 φλιτζάνια του τσαγιού ημερησίως.

ΩΤΑΛΓΙΑ
- Ρίχνουμε μέσα 1-2 σταγόνες ποντικόλαδο.
- Παίρνουμε φύλλα ελιάς, τα κοπανίζουμε και τα σφίγγουμε. Το ζουμί αυτό το ανακατεύουμε με μέλι και φτιάχνουμε μια αλοιφή. Από αυτή την αλοιφή να στάζουμε κάθε τόσο λίγο μέσα στο πονεμένο αυτί και θα γιάνει.
- Ανακατεύουμε καλά κρασί με μέλι ζεστό και βάζουμε στο αυτί που πονάει.
- Κοπανίζουμε καλά φύλλα κολοκυθιάς, τα σφίγγουμε και παίρνουμε το ζουμί τους. Από αυτό το ζουμί στάζουμε λίγο στο πονεμένο αυτί.
- Αν έχει μπει μέσα στο αυτί κανένα ζωύφιο ή ψύλλος κοπανίζουμε φύλλα από κάπαρη και στάζουμε το ζουμί αυτό μέσα στο αυτί. Το μαμουνάκι θα βγει αμέσως.

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Γιαννούλης Χαλεπάς: η ζωή και το έργο του

Γιαννούλης Χαλεπάς: η ζωή και το έργο του


Ι. ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ
Η ζωή του
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς είναι για την νεοελληνική γλυπτική ο μεγάλος τραγικός της μύθος. Ο νεαρός ταλαντούχος καλλιτέχνης με την τεράστια αναγνώριση, την τραγική μοίρα, την τρέλα και την απομόνωση, την μάνα που καταστρέφει τα έργα του, του απαγορεύει την γλυπτική και θέλουν να την ταυτίζει με την Μήδεια. Τέλος, η ανακάλυψη του γηραιού πλέον Γιαννούλη, η επιστροφή του με το εξαιρετικό έργο των τελευταίων χρόνων και η αναγνώριση. Διθυραμβικά σχόλια για την Κοιμωμένη του και συγκίνηση για την τραγική του μοίρα. Αυτός είναι ο Χαλεπάς για το πανελλήνιο, μια μυθιστορηματική μορφή με χαρακτηριστικά αγίου, που εξακολουθεί να συγκινεί ειδικούς, καλλιτέχνες, αλλά και ένα ευρύτερο κοινό. Ωστόσο λίγο είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Χαλεπά δημιουργήθηκε στην Τήνο και στην Αθήνα μετά την επάνοδό του από το Ψυχιατρείο της Κέρκυρας, ότι το έργο αυτό έχει ξεχωριστή σημασία για την νεοελληνική γλυπτική και ότι συνδέεται στενά με το νησί της Τήνου. Τα εικοσιένα γλυπτά του Χαλεπά στην μόνιμη έκθεση του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού στην Χώρα της Τήνου αποτελούν ένα μοναδικό σύνολο, που παρουσιάζει αυτήν ακριβώς την πλευρά του έργου του Χαλεπά.
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς γεννήθηκε το 1851 στον Πύργο της Τήνου, σε έναν τόπο με ιδιαίτερη παράδοση στην τέχνη και ιδιαίτερα στην γλυπτική τον 19ο αιώνα: Φιλιππότης, Χαλεπάς, Βιτάλης, Σώχοι κ.α., για να μείνουμε στα γνωστότερα ονόματα, κατάγονται από τον Πύργο, τα Υστέρνια, την περιοχή Πανόρμου Τήνου. Ο Γιαννούλης ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Ιωάννη Χαλεπά, αρχιτέκτονα, μαρμαρογλύπτη, που δημιούργησε ένα από τα σημαντικότερα εργαστήρια μαρμαρογλυπτικής στο δεύτερο μισό του 19ου αι., με δραστηριότητες στο Αιγαίο, Σμύρνη και στα παράλια της Μ. Ασίας, στο Άγιο Όρος, στο Βουκουρέστι, στη Σύρο, στην Αθήνα, στον Πειραιά κ.α. (Γουλάκη – Βουτηρά 1989). Στο περιβάλλον αυτό μεγάλωσε ο Γιαννούλης Χαλεπάς και ήρθε σε επαφή με την τέχνη του. Σπούδασε γλυπτική στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με τον Λεωνίδα Δρόση (1869-1872). Το 1873 με υποτροφία του Ιερού Ιδρύματος της Ευαγγελίστριας Τήνου συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου κοντά στον Max Windmann. Το 1874 πήρε το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας για το έργο του Παραμύθι της Πεντάμορφης. Η διακοπή της υποτροφίας του τον ανάγκασε το 1876 να επιστρέψει στην Αθήνα, όπου άρχισε να εργάζεται στο πατρικό εργαστήριο.
Το 1877, χρονιά της Κοιμωμένης, εμφανίστηκαν τα πρώτα συμπτώματα της αρρώστιας του, που οδήγησαν σε εγκλεισμό του στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας το 1888. Μετά τον θάνατο του πατέρα του (1901) η μητέρα του τον έφερε στην Τήνο όπου έζησε στο πατρικό του σπίτι από το 1902 ως το 1930. Η μητέρα του πέθανε το 1916 και από το 1918 σώζονται χρονολογημένα έργα του. Το 1925 έγινε έκθεση έργων του στην Ακαδημία Αθηνών, από την οποία βραβεύτηκε το 1927 με το Αριστείο των Τεχνών. Το 1928 έγινε δεύτερη έκθεση των έργων του στην Αθήνα στο Άσυλο Τέχνης. Το 1930 η ανεψιά του Ειρήνη Β. Χαλεπά τον έφερε στην Αθήνα, όπου έζησε τα τελευταία οκτώ δημιουργικά χρόνια της ζωής του σε ζεστό οικογενειακό περιβάλλον, έχοντας κερδίσει την γενική αναγνώριση. Πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1938.
Το έργο του
Συνολικά σώζονται σήμερα εκατόν δεκαπέντε γλυπτά του Χαλεπά, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες για άλλα τριάντα περίπου, που είτε καταστράφηκαν ή αγνοείται η τύχη τους. Επίσης σώζεται ένας πολύ μεγάλος αριθμός σχεδίων του σε μονόφυλλα ή τετράδια. Ένα μεγάλο σύνολο γλυπτών και σχεδίων βρίσκεται στην κατοχή της οικογένειας Β. Χαλεπά, ενώ σημαντικά σύνολα γλυπτών φυλάσσονται στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα, στην έκθεση του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού που παρουσιάζεται εδώ, στο Μουσείο Γιαννούλη Χαλεπά στον Πύργο, καθώς και σε πολλούς ιδιώτες.
Το έργο του Χαλεπά χωρίζεται σε τρεις περιόδους: Η πρώτη περίοδος, 1870 – 1878, καλύπτει τα νεανικά του χρόνια μέχρι την εμφάνιση της αρρώστιας του. Η δεύτερη περίοδος, 1902 – 1930, καλύπτει τα χρόνια που έζησε και εργάστηκε στην Τήνο μετά την επάνοδό του από το Ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Η τρίτη περίοδος ταυτίζεται με την εποχή που έζησε και δημιούργησε στην Αθήνα, δηλαδή τα χρόνια 1930 – 1938.
Στην πρώτη περίοδο το έργο του εντάσσεται στο συντηρητικό πνεύμα του κλασικισμού του 19ου αιώνα και επηρεάζεται από τον ακαδημαϊσμό, με έμφαση στην ρεαλιστική απόδοση. Η προσοχή του στη σύνθεση συνοδεύεται από μια άψογη τεχνική, μια εξαιρετική δεξιοτεχνία στην απόδοση των λεπτομερειών και στην επεξεργασία του μαρμάρου. Σε αυτή την πρώτη περίοδο ανήκει το πιο διάσημο γλυπτό της νεοελληνικής τέχνης, η περίφημη Κοιμωμένη του, που βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας. Ο Σάτυρος με τον Έρωτα και το κεφάλι Σατύρου στην Εθνική Πινακοθήκη, καθώς και η Μήδεια που φονεύει τα τέκνα της, έργο που κατέστρεψε ο ίδιος, είναι τα πιο γνωστά έργα του νεαρού Χαλεπά.
Από την δεύτερη και την τρίτη περίοδο δημιουργίας του κανένα σχεδόν έργο δεν ολοκληρώθηκε σε μάρμαρο. Σώζονται προπλάσματα σε πηλό, ενώ τα περισσότερα έργα του μεταφέρθηκαν σε γύψο. Τα θέματα που δουλεύει είναι αντίστοιχα με αυτά της πρώτης περιόδου, μυθολογικά, Σάτυρος και Έρωτας, Μήδεια, ξαπλωμένη γυναικεία μορφή, αλληγορίες, θρησκευτικά, πορτρέτα και σκηνές από την καθημερινή ζωή.
Η αρρώστια του καλλιτέχνη επέδρασε καθοριστικά στο έργο του, ώστε στην δεύτερη περίοδο να εμφανίζεται με διαφορετική αντίληψη, στρέφοντας την πλάτη στον ακαδημαϊσμό, αποβάλλοντας κάθε περιττό – ανεκδοτολογικό στοιχείο και αναζητώντας την ουσία των θεμάτων. Η διαφορά ανάμεσα στην δεύτερη και τρίτη περίοδο είναι λιγότερο αισθητή, περισσότερο πρόκειται για μια διαρκή πορεία του καλλιτέχνη στην ωριμότητα, όπου κύριο μέλημά του είναι να δουλέψει την σύνθεση, τα περίοπτα έργα, πλαστικές αξίες, μια ύλη που πάλλεται, με λιτότητα στην απόδοση του θέματος και αποβλέπει στην αμεσότητα και εκφραστικότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Επιδίωξή του είναι το απόλυτο γλυπτό, χωρίς κενά ή τρύπες που διασπούν την ενότητα: «Το αστήρικτον άγαλμα στηρίζεται επί της γενικής ύλης του πηλού, διότι καταστρέφεται με την ανατομικήν οστεολογίαν», γράφει σε ένα ιδιόχειρο σημείωμά του. Γι’ αυτό απέφευγε την «αρματούρα» στα έργα του. Ήθελε να εφαρμόσει στο έργο του την αρχή του Μιχαήλ Αγγέλου για το ιδανικό γλυπτό, το οποίο είναι εκείνο που, «αν κατρακυλήσει από ψηλά πάνω σε επικλινές επίπεδο, δεν θα σπάσει τίποτα, κι αν πάλι σπάσει κάτι απ’ τα ακραία του μέλη, αληθινό γλυπτό είναι αυτό που μένει» (Δούκας 1978, 120). Έτσι, διαρκής του έρευνα και αναζήτηση είναι η σύνθεση, η δομή, η σχέση και η ισορροπία των όγκων· με αυτή του την «μονομανία» σχετίζεται η συνήθειά του να διορθώνει έργα δικά του ή άλλων δημιουργών.
Εκτός από τα γλυπτά σώζεται ένας μεγάλος αριθμός σχεδίων του Χαλεπά, όλα από την δεύτερη και τρίτη περίοδο της δημιουργίας του. Από την περίοδο της Τήνου είναι γνωστά τα σχέδια που έκαμε στα κατάστιχα λογαριασμών της επιχείρησης του πατέρα του μετά την επιστροφή του από την Κέρκυρα. Από τα κατάστιχα αυτά σώζονται δέκα. Οκτώ ανήκουν στην οικογένεια Β. Χαλεπά, ένα στη Συλλογή Κωστοπούλου και ένα στην Εθνική Πινακοθήκη (Παπαστάμος 1981, Γουλάκη – Βουτυρά 1986 και 1986α). Τα σχέδια της δεύτερης περιόδου (βλ. εδώ, ενδεικτικά, τα σχέδια στο ΙΤΗΠ, σελ. 112 – 117), πιο ανήσυχα, επάλληλα, με σύμβολα τράπουλας συχνά ανάμεσά τους, εξομολογητικά, μας επιτρέπουν να διεισδύσουμε στον κόσμο της δημιουργικής εμπειρίας του Χαλεπά, να δούμε τις ιδέες του να παίρνουν σχήμα και μορφή καθώς ξεπηδούν από το μυαλό του. Τα σχέδια της τρίτης του περιόδου πιο καθαρά και ευανάγνωστα, μας βοηθούν να δούμε ποια θέματα δεν ολοκλήρωσε στις τρεις διαστάσεις, την επιμονή του να ξαναγυρίζει σε θέματα της πρώτης περιόδου, να διορθώνει να παλεύει την σύνθεση, μας αποκαλύπτουν την καταπληκτική του οπτική μνήμη, τις παρατηρήσεις, το χιούμορ του – κάποτε σαρκασμό – τις δυσκολίες του.
Ο Χαλεπάς στην νεοελληνική γλυπτική
Ο Χαλεπάς κατέχει μια εντελώς μοναδική θέση στην νεοελληνική γλυπτική. Με το νεανικό του έργο ανήκει στον 19ο αιώνα, με την δεύτερη και τρίτη δημιουργική φάση ανήκει στον 20ο αιώνα ως μια μοναχική φωνή χωρίς προηγούμενο ή επόμενο.
Η καταγωγή του από οικογένεια με παράδοση στην μαρμαρογλυπτική τον συνδέει αμεσότερα με την εξέλιξη της νεοελληνικής γλυπτικής στον 19ο αιώνα, που αναπτύσσεται στην νεοϊδρυόμενη πρωτεύουσα του κράτους και συνδέεται με την ανοικοδόμησή της. Τα πρώτα μεγάλα κτήρια στην Αθήνα, τα Ανάκτορα (σημερινή Βουλή), το Πανεπιστήμιο, η Ακαδημία, η Βιβλιοθήκη, το Ζάππειο, η Μητρόπολη, καθώς και πλήθος από νεοκλασικά αστικά σπίτια έδωσαν δουλειά και συγκέντρωσαν στην πρωτεύουσα τους Τηνιακούς μαρμαράδες που δούλεψαν τα θυρώματα, τα φουρούσια, τα αρχιτεκτονικά γλυπτά και όλες τις διακοσμητικές εργασίες των κτηρίων αυτής της εποχής. Από αυτούς προέκυψαν οι πρώτοι γλύπτες που δημιούργησαν έργα σε δημόσιους χώρους, στο Α΄ Νεκροταφείο, αλλά και εκτός Αθηνών σε ολόκληρη την Ελλάδα. Πολλοί από τους προικισμένους αυτούς τεχνίτες του μαρμάρου διδάχθηκαν γλυπτική από τον κλασικιστή Christian Siegel, τον πρώτο δάσκαλο στο «Σχολείο των Τεχνών» και πέρασαν ταχύτατα από την λαϊκότροπη παράδοση με έντονα μπαρόκ στοιχεία στον νέο χώρο του κλασικισμού.
Ο κλασικισμός επιβλήθηκε στην γλυπτική του 19ου αιώνα ως ιδεολογία του νέου ελληνικού κράτους καθώς επιβεβαίωνε την άμεση σύνδεση με την «αρχαία κληρονομιά». Μετά τον Siegel, οι δάσκαλοι στο «Σχολείο των Τεχνών», ο Λεωνίδας Δρόσης και ο Γεώργιος Βρούτος, αλλά και οι Κόσσοι, οι Μαλακατέδες, οι Φυτάληδες, ο Γεώργιος Βιτάλης, ο Βιτσάρης, έμειναν προσανατολισμένοι στον ιταλικό και τον γερμανικό κλασικισμό, στον ακαδημαϊσμό του Μονάχου, ενώ ο Φιλιππότης εισήγαγε τον ρεαλισμό και μια κάποια αλλαγή στην θεματολογία με έργα που απέδιδαν δραστηριότητες από την καθημερινή ζωή (Θεριστής, μικρός Ψαράς, Ξυλοθραύστης κ.α.). Στο σημείο αυτό το νεανικό έργο του Χαλεπά, ιδιαίτερα η Κοιμωμένη του, φθάνει στα όρια των δυνατοτήτων του ακαδημαϊσμού, αποκαλύπτοντας συγχρόνως την ιδιαιτερότητα του δημιουργού της, την εμμονή του στο θέμα της σύνθεσης.
Ακολουθούν σαράντα χρόνια απουσίας του Χαλεπά από την καλλιτεχνική παραγωγή (1878 – 1918), όπου οι νεοέλληνες γλύπτες σταδιακά προσανατολίζονται όλο και περισσότερο στο Παρίσι, στον Rodin, στον συμβολισμό, καθώς και στον Bourdelle ή τον Maillol, χωρίς να αποδεσμεύονται από την ανθρωπομορφική κατεύθυνση της κλασικής παράδοσης. Ο Λάζαρος Σώχος, ο Μπονάνος, ο Θωμόπουλος, ο Κ. Δημητριάδης, ο Στεργίου, ο Δούκας, μένουν ανάμεσα στα διδάγματα της κλασικής παράδοσης και του ροντενικού ύφους με έργο συχνά άνισο και προβληματικό.
Στην δεκαετία 1920 – 1930 ο Χαλεπάς απομονωμένος στην Τήνο, χωρίς επαφή με την ελληνική πραγματικότητα της πρωτεύουσας, παλεύει την δική του πρόταση, την εμμονή του στην σύνθεση, γι’ αυτό και επιλέγει να δουλεύει τα ίδια θέματα όπως παλιά – το θέμα γι’ αυτόν είναι απλώς μια αφορμή για την έρευνα της φόρμας – και τολμάει συμπαγείς όγκους, αντιθέσεις, εξπρεσιονισμούς, τολμηρούς συνδυασμούς όγκων – σχημάτων. Αλλά και στην Αθήνα ως τον θάνατό του ο Χαλεπάς παραμένει ο μεγάλος μοναχικός στην εποχή του, χωρίς προηγούμενο και χωρίς επόμενο, με αναζητήσεις, ωστόσο, που μέσα από την γνησιότητα της έρευνας αντιμετωπίζουν σύγχρονα πλαστικά θέματα, όπως την μελέτη του γυναικείου γυμνού και την μεταφυσική του διάσταση ή την μεταμόρφωση των θεμάτων του παρελθόντος με διαφορετικό χειρισμό της φόρμας και της επεξεργασίας της επιφάνειας, συναντώντας πρωτοποριακές αναζητήσεις των αρχών του αιώνα μας: π.χ. τον κυβισμό (σχηματοποίηση, γεωμετρικά μοτίβα), τον εξπρεσιονισμό (παραμορφώσεις, εκφραστικά δυναμικά γραμμικά στοιχεία) ή ακόμη τον σουρεαλισμό (ονειρικά θέματα, τολμηρές αλλαγές κλίμακας κ.α.).
Οι σύγχρονοί του τον ανακαλύπτουν, τον αναγνωρίζουν, αλλά δεν τον ακολουθούν. Μετά το 1935 θα προχωρήσει ο Τόμπρος σε μια αφαιρετική γλυπτική, ενώ ο Bourdelle, που παντρεύεται την ελληνίδα Σεβαστού, θα στηρίξει και θα επηρεάσει πολλούς Έλληνες, τον Απάρτη, τον Αντώνη Σώχο (τον μόνο που επηρεάστηκε ως προς τον πριμιτιβισμό από τον Χαλεπά), τον Καστριώτη κ.α. Ο Ζογγολόπουλος, ο Λουκόπουλος, ο Καπράλος, ο Λαμέρας και ακόμη ο Παππάς, που θα προσπαθήσουν ουσιαστικά για την αποδέσμευση της νεοελληνικής γλυπτικής από το κλασικιστικό παρελθόν της, είναι πάντοτε άμεσα εξαρτώμενοι από ρεύματα ευρωπαϊκά, όπως τον εξπρεσιονισμό, τον κυβισμό, τον σουρεαλισμό, την αφαίρεση κ.τ.λ.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ το έργο του Χαλεπά μοιάζει να συγκινεί και να εμπνέει καλλιτέχνες, ερευνητές, επιστήμονες, οι οποίοι φαίνεται να έχουν πια την ωριμότητα να το προσεγγίσουν. «Αν η Κοιμωμένη είναι μια ελεγεία για την νέα γυναίκα που χάθηκε, σημειώνει ο Χρόνης Μπότσογλου, η Αναπαυομένη είναι ένα ερωτηματικό για την ύπαρξή της». Το έργο του Χαλεπά, το θαυμαστό πρίν την ασθένεια, το συγκλονιστικό μετά συμβολίζει και συμπυκνώνει την περιπέτεια της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. Όπως δηλώνει ο Γ. Ψυχοπαίδης, «ο Χαλεπάς αποκαλύπτει ανάγλυφα με την τραγική του μοίρα το κοσμογονικό πέρασμα της καλλιτεχνικής συνείδησης από τον 19ο στον 20ο αιώνα. Στο πρόσωπό του η ελληνική τέχνη της εποχής του βιώνει με οδυνηρή αυτογνωσία την αργή, τραυματική μετάβαση από τον ευρωπαϊκό ακαδημαϊσμό στη σοφή, δωρική λιτότητα ενός ελληνικού μοντερνισμού». Χωρίς να έχει άμεση επαφή με το εξωτερικό φαίνεται ότι με κάποιον τρόπο (από έντυπα, πληροφορίες, σχόλια ομοτέχνων του) παρακολουθούσε – συνειδητά ή ασυνείδητα δεν είναι εύκολο να πει κανείς – τις σύγχρονες ανησυχίες. Ολοένα και περισσότερο διακρίνουν σήμερα την επαφή που είχε ο Χαλεπάς με την σύγχρονη παραγωγή μέσα από τις σελίδες των Cahiers d’ Art ή άλλων εντύπων που είχε στη διάθεσή του στο σπίτι της οδού Δαφνομήλη (Μαθιόπουλος 2000 και ο ίδιος στο Μπόλης / Παυλόπουλος 2004, 32-43) και αναγνωρίζουν την ιδιόμορφη οπτική του μνήμη.
Στο έργο του Χαλεπά, στα γλυπτά και τα σχέδιά του, αποκαλύπτεται η απελευθέρωση του δημιουργού από τις δεσμεύσεις του ακαδημαϊσμού και η κατάκτηση μιας προσωπικής έκφρασης κερδισμένης με πολλές δυσκολίες, βασανιστικά, μέσα από μια τραγική μοίρα. Σχεδόν αναπόφευκτα η συγκινησιακή αυτή φόρτιση οδηγεί στην ταύτιση της μοίρας του Χαλεπά με αυτή της πορείας της νεοελληνικής τέχνης 19ο – 20ο αιώνα: την σταθερή σχέση με την κλασική τέχνη, τον ακαδημαϊσμό και την λαχτάρα των διανοούμενων της εποχής να συνδεθούν με την νεωτερικότητα, που στην περίπτωση του Χαλεπά προκύπτει επιπλέον μέσα από σταθερές αξίες, την εντοπιότητα, την αυθεντικότητα της τραγικής μοίρας, την εκφραστικότητα στην θέση της δεξιοτεχνίας.
ΙΙ. ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΧΑΛΕΠΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΝΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ
Τα έργα του Χαλεπά που εκτίθενται στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού και παρουσιάζονται πλέον στο κοινό ως ολοκληρωμένο σύνολο αντιπροσωπεύουν κυρίως την δεύτερη περίοδο δημιουργίας του καλλιτέχνη. Στην πρώτη περίοδο ανήκει το ανάγλυφο Φιλοστοργία, το οποίο δώρησε ο ίδιος το 1920 στο Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας. Τα γλυπτά της δεύτερης περιόδου του Χαλεπά (1918 – 1930) χρονολογούνται και ταυτίζονται χάρη στις εξής αναφορές:
1. Κατάλογος έξι έργων από τον Ν. Μωραΐτη που δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αστήρ Τήνου, 10.3.1918 (Δούκας 1978, 121).
2. Κατάλογος δεκατριών έργων των χρόνων 1920 – 1923 του Αλέξανδρου Αλαβάνου που δημοσιεύει ο Θ. Βελλιανίτης στην εφημ. Έθνος 19.5.1924 (Δούκας 1978, 125).
3. Κατάλογος δεκαπέντε έργων του 1924 από τον Ν. Λύτρα (αναφέρει τα προηγούμενα δεκατρία συν άλλα δύο).
4. Κατάλογος έξι έργων από τον Φ. Πολίτη στην εφημ. Πολιτεία, 14.4.1925 (Καλλιγάς 1972, 73-74).
5. Κατάλογος πενήντα έξι έργων της περιόδου της Τήνου από τον Δούκα (Δούκας 1978, 132 – 126 και 212 – 214).
Στα Αρχεία του ΠΙΙΕΤ σώζεται η επιστολή του γλύπτη Θωμά Θωμόπουλου προς την Διεύθυνση του Σχολείου των Τεχνών από τις 19 Μαΐου 1922 (βλ.έγγραφο 1, σελ. 30 – 31), που γράφτηκε μετά την επίσκεψη του στον Πύργο της Τήνου και την συνάντησή του με τον Χαλεπά. Είναι φανερό ότι ο Θωμόπουλος εντυπωσιάζεται από τις νέες δημιουργίες του μοναχικού του γλύπτη και σημειώνει χαρακτηριστικά: «εύρον τον καλλιτέχνην εργαζόμενον με αφοσίωσιν υπό τας πλέον δθσμενείς συνθήκας εντός υπογείου κακώς φωτιζομένου, χωρίς καβαλέτα ή άλλην τινά ευκολίαν. Εξήτασα επισταμένως τα νέα αυτού έργα και θεωρώ ταύτα αξιόλογα υπό πάσαν έποψιν ανεξαρτήτως τεχνικών τινών ατελειών. Φρονώ αδιστάκτως ότι το δαιμόνιον του Τεχνίτου τον ωδήγησεν εις μίαν νέαν δημιουργίαν αγνής αρχαϊκής Τέχνης αντιθέτου όλως προς την γνωστήν αυτού κλασσικήν τεχνοτροπίαν. Θεωρώ δε καθήκον ιερόν προς ένα μεγάλον δημιουργόν οίος είναι ο Γιαννούλης Χαλεπάς όπως η ημετέρα Σχολή συστήση εις τας αρμοδίους αρχάς ίνα περισωθώσι τα πρωτογενή ταύτα έργα ωσάν μία φωτεινή αναλαμπή διά την αναγέννησιν της νεωτέρας Ελληνικής Γλυπτικής». Λίγες μέρες αργότερα, στις 28 Μαΐου 1922 ο Διευθηντής του Σχολείου των Καλών Τεχνών στην Αθήνα Γεώργιος Ιακωβίδης διαβιβάζει το παραπάνω έγγραφο του Θωμόπουλου προς το «επί των Εκκλησιαστικών και της Δημόσιας Εκπαιδεύσεως Υπουργείον» με το αίτημα να στείλουν στην Τήνο ειδικό τεχνίτη, για να χύσει τα έργα του Χαλεπά σε γύψο και να τα μεταφέρει στην Αθήνα για έκθεση με πρόθεση την ενίσχυση του καλλιτέχνη (βλ. έγγραφο 2, σελ. 32-33). Δυστυχώς όμως ο πολύτιμος κατάλογος των κυριοτέρων έργων που αναφέρει ότι εσωκλείει ο Θωμόπουλος στην επιστολή του (έγγραφο 1, σελ. 30-31) και τον οποίο διαβιβάζει ο Ιακωβίδης στο Υπουργείο Παιδείας χάθηκε (βλ. και Δούκας 1978, 131).
Ωστόσο για το θέμα αυτό σημαντικότατες πληροφορίες που φέρνει στο φως το έγγραφο της Αδελφότητας Τηνίων του 1926 (αρ. πρωτ. 248/5-6-1926) που φυλάσσεται επίσης στο Αρχείο του ΠΙΙΕΤ και πρωτοδημοσιεύεται εδώ (βλ. έγγραφο 3, σελ. 34-35). Στο έγγραφο αυτό αναφέρονται δώδεκα γύψινα προπλάσματα του Χαλεπά, που βρίσκονταν σε κάποιο χώρο «αρχείο» του Πολυτεχνείου στην Αθήνα και τα οποία ο Χαλεπάς δώρησε στην αδελφότητα Τηνίων. Πρόκειται για τα προπλάσματα που είχαν γίνει το 1922 από τεχνίτες του Αρχαιολογικού Μουσείου με την φροντίδα του γλύπτη Θωμόπουλου, όπως προτείνει στην επιστολή του Μαΐου 1922 (έγγραφο 1, σελ. 30-31) και παρουσιάστηκαν στην έκθεση έργων του Χαλεπά στην Ακαδημία Αθηνών το 1925.
Στο έγγραφο αυτό η Αδελφότης Τηνίων μεριμνά για τη συσκευασία τους σε 14 κιβώτια, την φύλαξή τους σε διαμέρισμα στην Αθήνα και την αποστολή τους στο Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας Τήνου. Έτσι το έγγραφο αυτό αποτελεί την πιο σημαντική πηγή για τα έργα του Χαλεπά στην έκθεση της Ακαδημίας, καθώς και για την χρονολόγησή τους. Πρόκειται για τα εξής:
1. Το Παραμύθι της Πεντάμορφης. 2. Μέγας Αλέξανδρος. 3. Κεφαλή Αθηνάς. 4.Προτομή Ειρήνης Κουβαρά. 5. Προτομή (Κ.Μ.). 6. Αριάδνη Κοιμωμένη. 7. Έρως καταβάλων γίγαντα. [7α. Όμοιον]. 8. Ηρωδιάς. 9. Δάντης και Βεατρίκη. 10. Γαλακτοπώλης. 11. Μήδεια.
Τα έργα αυτά τα δώρησε η Αδελφότης Τηνίων στο ΠΙΙΕΤ για την δημιουργία Μουσείου Τηνίων Καλλιτεχνών. Οι αρ. 4 και 5 δεν βρέθηκαν ανάμεσα στα έργα του Μουσείου και αγνοείται η τύχη τους. Ο αρ. 9 ίσως ταυτίζεται με το έργο Ζευγάρι με καθιστό άνδρα. Ο αρ. 10 αποδίδει πιθανότατα την μία όψη του αμφίγλυφου έργου Αφροδίτη και Χωριατοπούλα. Στο ίδιο έγγραφο αναφέρονται και τρία γλυπτά του Λάζαρου Σώχου, τα δύο ανάγλυφα της βάσης του Κολοκοτρώνη και η προτομή του Ζαρίφη (Γουλάκη – Βουτυρά 1990, 50-53).
Το 1936 η κυρία Θηρεσία Πολίτου χάρισε στο Μουσείο Τηνίων Καλλιτεχνών το πρόπλασμα του αναγλύφου του μνημείου Ι.Ν. Πολίτη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών (έργο του 1931), του οποίου επίσης αγνοείται η τύχη. Το ίδιο δεν ξέρουμε τι έγινε το ένα από τα δύο ανάγλυφα που δώρησαν το 1955 οι Βασίλειος και Ειρήνη Χαλεπά, που παρίστανε την αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη και την ανεψιά του Ειρήνη Χαλεπά (την πληροφορία οφείλω στην γλύπτρια Κατερίνα Χαλεπά – Κατσάτου). Το δεύτερο ανάγλυφο αυτής της δωρεάς είναι ο Ευαγγελισμός του 1936. Δεν ξέρουμε ποια έργα δώρησε ο Κ. Καπαριάς στο Ίδρυμα της Ευαγγελίστριας, μια και δεν αναφέρονται οι τίτλοι τους στο ευχαριστήριο έγγραφο από τις 16.2.1971 πρέπει να αναζητηθούν ανάμεσα στα υπόλοιπα έργα της μόνιμης έκθεσης. Τέλος, σε έγγραφο από τις 13.3.1968 με αρ. πρωτ. 419/746, που πρωτοδημοσιεύεται εδώ (βλ. σελ. 36), αναφέρεται ότι η Νίνα Μαριολοπούλου δώρησε τρία μικρά χάλκινα γλυπτά στο Ίδρυμα, που πιθανότατα ταυτίζονται με τα γλυπτά του καταλόγου αρ. 17, 18 και 19 (βλ. έγγραφο 4, σελ. 36). Το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου δώρησε πρόσφατα στο Μουσείο Γιαννούλη Χαλεπά του Πύργου δέκα γύψινα αντίγραφα από έργα της συλλογής του (Σοφιανός 2004, 11).
Πληκτρολόγησηκειμένου :Κατερίνα Μαρμάνη http://www.tinos.biz

Orson Bean: Η μαύρη λίστα του μακαρθισμού δεν είναι τίποτα μπροστά στο κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπολύσει η αριστερά σήμερα

Ο θρυλικός Αμερικάνος κωμικός ηθοποιός  Orson   Bean  - πεθερός του αείμνηστου  Andrew   Breitbart  - περιέγραψε τις σύγχρονες εκστρατε...